Pathrika Pravara

ವರ "ಪ್ರಸಾದ"

2012-02-04T23:02:00.000-08:00

ದೇವರು ವರ ಕೊಟ್ರು ಪೂಜಾರಿ ವರ ಕೊಡಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಗಾದೆ ನಮ್ಮ ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಪೂಜಾರಿ ಪ್ರಸಾದ ಕೊಡ್ತಾರೋ ಬಿಡ್ತಾರೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ P R (Public Relation) ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಇದನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ವಿಜಯ್ ಟೈಮ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗಿನ್ನೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸತು. ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೋಬ್ಬಳು ಆಗಷ್ಟೇ ಎರೆಡನೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ "ಬೆಂಗಳೂರು ಹಬ್ಬ" ಕವರ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ. ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆ ಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ ದೀಪ ಹತ್ತಿಸಿ ಪೂಜೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತೀಕ ಎಂದು, ಅದನ್ನು ಕೂಡ "ಬೆಂಗಳೂರು ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ" ಸೇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸರಿ, ನಾವು ಹೋದಾಗ ಮಹಾಮಂಗಳಾರತಿ ಆಗುತಿತ್ತು. ಅರ್ಚಕರು "busy" ಆಗಿದ್ದರು. ನಾವು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾದಿಸಲೆಂದು ಹೋದೆವು, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸದಸ್ಯರೊಬ್ಬರು ನಾವು ಪ್ರೆಸ್ ನವರು ಅಂತ ತುಂಬಾ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಹಣ್ಣು , ಕಲ್ಲು ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಗು ಹೆಸರು ಕಾಳು ಹುಸಲಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾದ ಅಂತ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದು, ಅಂದಿನ ಆಫೀಸ್ ಸಹೋದ್ಯ್ಗಿಗಳೆಲ್ಲ ತಿಂದದ್ದು ನೆನಪಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ನಲ್ಲಿ ಎಂತದೋ ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರೆಸ್ ಮೀಟ್ ಇತ್ತು. ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಹೊರ ಬರುತಿದ್ದಂತೆ, PR ಒಬ್ಬ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒಂದನ್ನು ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಗಿಫ್ಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ತರ ಇತ್ತು, ಗೋಲ್ಡನ್ ಪಪೆರ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಪಳ ಪಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಹೊರ ಹೋಗಿದ್ದೆ ತಡ, ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದ. ನಾನು ಬೇಡವೆಂದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಟ, ಮೇಡಂ ಇದು ಮಾತಜಿಯವರ ಪ್ರಸಾದ, ಬೇಡ ಅನ್ನದಿರಿ ಅಂತ advice ಕೊಟ್ಟ. ಬೇಡ ಅಂತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂದಾಗ, ಏನ್ ಮೇಡಂ ಈ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ, ಸಿಗುವುದೇ ದುರ್ಲಭ, ವಿದೇಶದಿಂದ ಡಾಲರ್ ಹಾಕಿ ಪಡೆಯುವವರು ಇದ್ದಾರೆ, ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ಹಿಂಗೆ....ಅಂದ. ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಲಿಲ್ವ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಡುಕಿಯೇ ಬಂದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಆಯಿತು. ವೈಕುಂಠ ಏಕಾದಶಿಗಾಗಿ ಮಾಜಿ ಮಂತ್ರಿ ಹಾಗು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಚಿನ್ನದ ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕರು ಸೇರಿ ಸುಮಾರು 3.5 ಲಕ್ಷ ಲಾಡು ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೂ ಇದನ್ನು ಹಂಚುತ್ತೇವೆ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಕೋಟ್ಯಂತರ ರುಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ತುಪ್ಪ, ಕಡಲೆ ಹಿಟ್ಟು, ಗೋಡಂಬಿ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಸುರಿದು, ತಿರುಪತಿ ಲಾಡುವಿನಂತೆ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಆಯಿತು. ಅದೃಷ್ಟವೋ ದುರದೃಷ್ಟವೋ ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಬರೆದೆ. ಮಾರನೆ ದಿನ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡ್ತೇನೆ ದೊಡ್ಡ ಬುತ್ತಿ ತುಂಬಾ ಲಾಡು ಪ್ರಸಾದ !! ಬೇಡ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಎರೆಡೆರೆಡು ಲಾಡು!!

ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಇಸ್ಕೊನ್ ದೇವಸ್ಥಾನದವರು ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಪ್ರೆಸ್ ರಿಲೀಸ್ ಕೊಡಕ್ಕೆ ಬರುವವರು "ಪ್ರಶಾದ್" ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೊಡದೆ ಹೋಗದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಆರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಅಂದು ಜನವರಿ ಒಂದು. ದೂರದ ಬಿಡದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಗನೈಸೆರ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಇಂದ ಪಿಕ್ ಅಪ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸರಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೆವು. ಹೋಗುತಿದ್ದಂತೆ, ಊಟದ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಊಟ ಮಾಡಲು ಬಲವಂತ ಪಡಿಸಿದರು. ಬೇಡ ಎಂದರೆ, ಇದು ಅಶ್ರಮದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಸಾದ ಅಂದರು. ಸ್ಟೀಲ್ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಬಡಿಸಿದರು, ಊಟ ಆದ ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ತಟ್ಟೆ ನೀವೇ ತೊಳಿಯಬೇಕು, ಅದು ಇಲ್ಲಿನ ನಿಯಮ ಅಂದರು. ನಾನೋನು ಬೈಯ್ದುಕೊಂಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪುರಾಣ ಹೇಳಿ ಇದು ಯಾವ ಜಾಗ ಅಂತ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ...ಇದು ಸ್ವಾಮಿ ನಿತ್ಯಾನಂದ "ಸ್ವಾಮೀಜಿ" ಅವರ ಆಶ್ರಮ!!!

ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇನಿದೆ ?

2012-01-29T09:03:00.000-08:00

ಚೀನಿಯರು ತಮಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಸರಿಡಲು, ಪಾತ್ರೆಗಳ ಸದ್ದು ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ಬಂದ ಶಬ್ದದಂತೆ ಹೆಸರಿಡುತ್ತಾರಂತೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಂತ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಏನು ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ತಾತ ಅಜ್ಜಿಯರ ಹೆಸರು, ದೇವರ ಹೆಸರು, ಇಂತದೆ ಅಕ್ಷರ ಇಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಹೆಸರು, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಹೆಸರು, ಮಾಡ್ರನ್ ಹೆಸರು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಹೆಸರು....ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ಹೆಸರು "ಅಮೇಯ ಸಿರಿ" , ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾಶವಾಗದ ಸಂಪತ್ತು ಅಂತ. ನಾಶವಾಗದ ಸಂಪತ್ತು ಅಂದ್ರೆ ವಿದ್ಯೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಇದು ಎರೆಡು ಪದಗಳ ಹೆಸರು, ಮೊದಲ ಪದ ನಾನು ಹುಡುಕಿದ್ದು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪದಗಳ ನಿಘಂಟಿನಿಂದ...

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವವರ ಹೆಸರು, ಅಥವಾ ಅವರೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ "ನಾಮಕರಣ"ದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋಣ ಅಂತಿದ್ದೆ. ನಾನು ವಿಜಯ ಟೈಮ್ಸ್ ಸೇರಿದ ಹೊಸತು. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಾಗು ನನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ಅಶ್ವಿನಿ ಎಂ ಎಸ್, ಅಷ್ಟೇ. ಬಂದ ಎರೆಡನೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹೆಸರಿನ ಐದು ಜನ ಹುಡುಗಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ ಅಂತ. ನನ್ನ official ಹೆಸರು ಅಶ್ವಿನಿ ಎಂ ಎಸ್ ಆದರು, ನಾನು ಅಂದಿನಿಂದ ಅಶ್ವಿನಿ ಎಂ ಶ್ರೀಪಾದ್ ಆದೆ. ಶ್ರೀಪಾದ್ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು, ಇಂದು ಕೂಡ ನನ್ನ ಫೀಲ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನ ನನಗೆ ಶ್ರೀಪಾದ್ ಅಂತ ಕರಿತಾರೆ, ನನಗೇನು ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ಲೇಖನಗಳು ಅದೇ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರವೂ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಇದೆ ರೀತಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಹೆಸರಿನಲು confusion ಇದೆ, Shivakumar N D, Shivakumar M D Shivakumar M T ಅಂತ ಮೂರೂ ಜನ ವರದಿಗಾರರು, ಎಲ್ಲರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೇ! ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಿದಲ್ಲಿ, initials ಎಷ್ಟು consfusions ತರ್ತ ಇತ್ತು, ಇದೆ ! ಇದರಲ್ಲಿನ M D Shivakumar ಈಗ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಬೆಳ್ಳಿತಟ್ಟೆ ಆಗಿದ್ದಾರೆ !!

ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ವೀಣಾ ಅಂತ. ದೆಹಲಿ ಮೂಲದವಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಹಾಗು ಅವಳ ಬೈಲೈನ್ ಒಂದೇ ಇತ್ತು, ವೀಣಾ ಜೋಷಿ. ಮಾಡುವೆ ಆಗಿದ್ದು ಬಂಗಾಳಿ ಹುಡುಗನ್ನ, ಏನು ಮಾಡೋದು , ತನ್ನ ಹೆಸರು ಹಾಗು ಮನೆತನದ ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸುತರಾಂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಗಂಡನ ಮನೆಯವರಿಗೆ (ಅದು ಪ್ರೇಮ ವಿವಾಹ ಕೂಡ) ಒತ್ತು ನೀಡಬೇಕಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉಪಾಯ ವೀಣಾ ಜೋಷಿ ದತ್ತಾ, ಅದೇ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಕೂಡ ಅವಳು ಬರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡ ದಲ್ಲಿದ್ದರು, initials ಮಾತ್ರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್. ಆದರೆ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿನಯ್ ಮಾತ್ರ ಹೊರತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ನಿಜವಾದ ನಾಮದೆಯದಲ್ಲಿ initials ಇಂಗ್ಲೀಷ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು, ಆದರೆ ಅವರ ಬೈಲೈನ್ ಮಾತ್ರ ವಿನಯ್ ನಾ ಅಂತ ಇದೆ. ಕೆಲವರೊಂತು ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ವಿನಯ್ನಾ ಅಂತಾನೆ ಕರಿತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚೀಫ್ Reporter ಹೆಸರು ರಾಮಚಂದ್ರ ರೆಡ್ಡಿ ಪಾಟೀಲ್, ಇದು ಅವರ ನಿಜ ನಾಮದೇಯ. ಆದರೆ ಜನ ಅವರನ್ನು ಇಂದು ಕೂಡ ಓದುವುದು ಹಾಗು ಗುರುತಿಸುವುದು ರಾಮು ಪಾಟೀಲ್ ಅಂತಾನೆ!!

ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹೆಸರಿಗೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ ತಂದು ಅದೇ ನಮಗೆ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಆಗೋದು ಅಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು

(ಸೂಚನೆ: ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದೇನೋ ಅದು ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ. ಬೇಸರವಾಗಿದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಇಂತಹ ಇನ್ನು ಅನೇಕರು ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ )

ಇವ್ರು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಕೇಳಿ !!!!

2011-10-25T06:02:00.000-07:00

ಬ್ಲಾಗ್ ಕಡೆ ಮುಖ ಹಾಕಿ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯಿತು. ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಿಸಿ.

ಈಗ ನಾನು ಮೊದಲಿನಂತೆ Education beat ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ City Corporation (BBMP) beat ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಹೋದ ವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪುಟ್ಟೇನಹಳ್ಳಿ ದಾಟಿ, ಕೋಣನ ಕುಂಟೆಗೂ ಆಚೆ, ಜೆ ಪಿ ನಗರ ಎಂಟನೆ ಹಂತ (ಬಸವನ ಗುಡಿ, ವಿಜಯನಗರ, ಮಲ್ಲೇಶ್ವರ, ರಾಜಾಜಿನಗರ್..., ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಂದಿಗೆ ಇದು ಊರ ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೋ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶ. ) ಇಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆ ಅವರು, ವಸತಿ ಇರದ ಮಂದಿಗೆ, ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುವ ಯೋಜನೆಗೆ ಚಾಲನೆ ಮಾಡುವವರಿದ್ದರು.

ಇದರ ಚಾಲನೆ ನೀಡಲು ಪತ್ರಿಕೆಯವರಿಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಇತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ನಾವುಗಳು ದೂರದ ಜಾಗ ಇದ್ದಾರೆ, ಅದು ಅಷ್ಟು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇದ್ದಾರೆ, ತುಂಬಾ important ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹೋಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವತ್ತಿನ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಚೀಫ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಅವರಿಗೆ, ಸಾರ್ ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿರಬಹುದು, ಹ್ಯುಮನ್ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ವಸ್ತು ಇರುವ ಹಾಗಿದೆ, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದೇ, ಅವ್ರು ಸರಿ ಅಂದ್ರು.

ಮಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಜಾಗರಣೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುವುದು ತಡ. ಅಂದು ಹೀಗೆ ಆಯಿತು. ಎದ್ದದ್ದೇ ತಡ, ಬೇಗ ಬೇಗ ರೆಡಿ ಆಗಿ, ಸತ್ತೆನೋ ಕೆಟ್ಟೆನೋ ಅಂತ ಪಾಲಿಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುವ ಜಾಗಕ್ಕೆಹೋಗಲು ವಾಹನ ಸೌಕರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಹತ್ತುವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಹತ್ತು ಕಾಲು ಆಗಿತ್ತು. ಪಾಲಿಕೆಯವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹಿಂಚು ಮುಂಚು ಬರ್ತೇನೆ ಅಂದೇ. ಈ ಮದ್ಯೆ ಮೈಸೂರ್ ಫ್ಲ್ಯೋವೆರ್ ಮೇಲೆಯೇ ದೊಡ್ಡ traffic jam . ಹಂಗು ಇಂಗು ಪಾಲಿಕೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಹನ್ನೊಂದು. ಅವ್ರು ನನಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಎಂದು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಊರಾಚೆ ಹೋದಾಗ, ಹನ್ನೆರಡು ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಮದುವೆ ಛತ್ರ. ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು 10 ರಿಂದ 15 ಮಂದಿ ಜನರು. ಇನ್ನು ಮೇಯರ್ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವ್ರು ಬಂದಾಗ 12 .30 .

ನಾನಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಬೇರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದೆ ಬೇರೆ. ವಸತಿ ಇರದವರಿಗೆ (ಅಂದರೆ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವವರಿಗೆ) ವಸತಿ ಅಂದ್ರೆ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ, ಚಿಕ್ಕ ಚೊಕ್ಕ ರೂಂ, ಬಾತ್ರೂಂ, ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟೇ ತಿಳಿಯಿತು, ಪಾಲಿಕೆಯವರ ಕಾಮ್ಮುನಿಟಿ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ವಸತಿ. ಆ ಕಾಮ್ಮುನಿಟಿ ಹಾಲೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುವ ಜಾಗಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ದೂರ ಇದೆ. ಏನಪ್ಪಾ ಮಾಡಲಿ ಅಂತ ಅನ್ಕೊತ ಇರಬೇಕಿದ್ದಾಗ, ಸುವರ್ಣ ಚಾನೆಲ್ ತಂಡ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಅಶ್ವಿನಿ. ಅವರು ಕೂಡ ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಬೇಸ್ತು ಬಿದ್ದವರೇ. ಒಂತರ ಸಮಾನ ದುಃಖಿಗಳು.

ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು, ಪ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ಅನ್ಕೊತ ಇದ್ವಿ. ಆಗಲೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುವವರಿಗೆ ಪಾಲಿಕೆ ವತಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ. ಇದರಲ್ಲಿ ಹಾಸಲು, ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳಲು, ಟೂತ್ ಪೇಸ್ಟ್ , ಬ್ರುಶ್, ಸೋಪ್ ಎಲ್ಲವು ಇತ್ತು. ಸರಿ ಅಂತಹ ಬ್ಯಾಗ್ ಪಡೆದವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ, ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದದಕ್ಕು ಬರಿಲಿಕೆ ಏನಾದ್ರೂ ಸಿಗತ್ತೆ ಅಂತ, ವೇದಿಕೆ ಇಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸಲು ನಾವಿಬ್ಬರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು.

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸುಮಾರು ಮಂದಿ, ಉತ್ತರ ಭಾರತದವರು. ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಹರಕು ಮುರಕು ಹಿಂದಿಲಿ ಕೇಳಿದೆ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕತೆ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಸುವರ್ಣ ಚಾನೆಲ್ ಅವರಿಗೆ, ಕನ್ನಡಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂತು ಇಂತೂ ಒಬ್ಬಳು ಮಹಿಳೆ ಬಂದಳು, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು, ಹಿಂದೆ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಮಲ್ಕೊತಾ ಇದ್ವಿ, ರಾತ್ರಿ ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ, ಚಳಿ ಇದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆ, ಅಂತೆಲ್ಲ ಕತೆ ಹೇಳಿದಳು,

ಸುವರ್ಣ ಚಾನೆಲ್ ಅವ್ರಿಗೆ ಸದ್ಯ ಯಾರಾದ್ರು ಒಬ್ಬಳು ಕನ್ನಡದ ಲ್ಲಿ ಮಾತಾನಾಡಿದಳು ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು. ಸರಿ ಚಾನೆಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮ್ಯಾನ್ ಗೆ ಕರೆದು, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆನ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಮೈಕ್ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದು, ಈಗ ಹೇಳಿದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಎಂದಳು, ಆಕೆಗೋ ಮೈಕ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಸಂಕೋಚ, ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಚನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಆಕೆ ಬಾಯಿ ಕೆಟ್ಟವಳಂತೆ ನಿಂತಳು. ನಮ್ಮ ಸುವರ್ಣ ಚಾನೆಲ್ ಅವ್ರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಆ ಹೆಂಗಸು ನನ್ನ ಕಡೆ ತೋರಿಸಿ, "ಇವರಿಗೆ ಕೇಳಿ, ಈಗಷ್ಟೆ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ಟಳು. !!!!

ತಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಗುದ್ದು !!

2011-04-29T06:40:00.000-07:00

ಪ್ರತಿ ಮಾದ್ಯಮದ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಎರೆಡು ಬಳಗ ಇದ್ದೆ ಇರತ್ತೆ, ವರದಿಗಾರರು ಹಾಗು ಉಪಸಂಪಾದಕರು. ವರದಿಗಾರರು ವರದಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ, ಉಪಸಂಪಾದಕರು ಅದನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ವರದಿಗಾರರು ಕಾಗುಣಿತ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಇದೆ ಉಪಸಂಪಾದಕರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಬಳಿಯೇ ತಪ್ಪು ಆಗಿದ್ದು ಉಂಟು, ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ (ಕೇವಲ ನನ್ನ ವರದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತಿದ್ದೇನೆ ) ಬಂದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸರಿ ಪಡಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತೊಂದರೆ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದು ಉಂಟು.

ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿತ್ತು. ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಕೈದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸ್ಥಿರ ದೂರವಾಣಿ ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಒಬ್ಬ ಪೋಲಿಸ್ ನನಗೆ ಸೋರ್ಸ್ ಆಗಿದ್ದ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ ನಡಿಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಸೋರ್ಸ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ಆತನ ಸಹೋದ್ಯ್ಗಿಯೇ ದೂರವಾಣಿ ಬೂತ್ ಬಳಿ ಕೂತು ಖೈದಿಗಳು ಮಾಡುವ ಕರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುತಿದ್ದ. ಆಗ ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಖೈದಿಗಳು ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬನೇ ಪೋಲಿಸ್ ಕರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ.

ನಾನು ನನ್ನ ಸೋರ್ಸ್ ಸಹೋದ್ಯ್ಗಿ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿ ಲೇಖನ ಮಾಡಿದೆ. " ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇನೆ " ಎಂದು ಬರವಸೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಲೇಖನ ತಯಾರು ಆಯಿತು. ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಬರೆದೆ. ನಮ್ಮ ಉಪಸಂಪಾದಕ ಮಹಾಶಯ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಯಾರು ಹೇಳಿದೂ, ಸುಳ್ಳು ಆಗಿದ್ದರೆ, ಹಂಗೆಲ್ಲ ಬರಿಬಾರದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಪೇದೆಯೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ (ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಇದಾಗಿತ್ತು). ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರತು ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ನನಗೆ ಏನಾಗಿತ್ತೋ ಏನೋ, ಅದೇ ಲೇಖನ ಪೇಜ್ ಮಾಡುವವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ, ನಮ್ಮ ಉಪಸಂಪಾದಕರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪೇದೆ ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿದ ಅಂತ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದರು. (ನಾನು ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಅಂತ ಹಾಕಿದ್ದೆ). ಹೀಗೆ ಹಾಗಿದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಪೇದೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ, ಅವನ ಹೆಸರು ಆಚೆ ಬರುತಿತ್ತು. ಸರಿ ಪೇಜ್ ಮಾಡುವವರ ಬಳಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಅಂತ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.

ಮಾರನೆ ದಿನ ಅದೇ ಪೇದೆ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಮೇಡಂ ನಮ್ಮ ಸಾಹೇಬರು ತುಂಬಾ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅಂತ ಬೈಯ್ದರು. ನಾನು ಏನು ತಿಳಿಯದವನಂತೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅವರೇನಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಬೇಡಿ ಅಂದ. ಒಮ್ಮೆಲೇ ದೇವರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡದೆ ಹೋಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಈತನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆಗುತಿತ್ತಲ್ಲ ಅಂತ. ಅದಾಗಿ ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಮೂರು ಮಂದಿ ಪೇದೆಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು ಅಂತ...ಇದು ಒಂತರ Happy ending ಆಯಿತು.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ Transgenders ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಯೊಂದು ಸಿದ್ದ ಪಡಿಸಿದೆ. ಅಂತಹ ಮೂರು ಜನರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಇವರಲ್ಲಿ "ಅವನನ್ನು" , 'ಅವಳು' ಅಂತನೋ ಇಲ್ಲ "ಅವಳನ್ನು", 'ಅವನು' ಅಂತನೋ ಸಂಬೋಧಿಸಿದರೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬರುತಿತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ "They" (ಅವರು) ಅಂತ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಉಪಸಂಪಾದಕರು They ಅನ್ನುವ ಕಡೆ she ಅಂತ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು. ಅವತ್ತು ಕೂಡ ಅದೃಷ್ಟ ನನ್ನ ಕಯ್ಯಲಿ ಇತ್ತು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು. ಅದನ್ನು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಹೇಳಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಉಪಸಂಪಾದಕರು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು They ಅಂತ ಸಂಭೋದಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದರು. ಕೊನೆಗೆ ವಾದ ವಿವಾದಗಳಾಗಿ, ಕೊನೆ ನಾನು , he, she or they ಯಾವುದು ಬೇಡ, ಅವರ ಹೆಸರು ಹಾಕಿ ಎಂದೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಪ್ಯಾರ, ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಹಾಕಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ವರದಿಗಾರ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು "ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಂದ ಪಾರಾದಿರಿ' ಅಂತ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಯ್ತು. ಆಸಿಡ್ ದಾಳಿಯಿಂದ ಬಳಲುತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಸರಣಿ ಲೇಖನ ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಅಂತಹ ದುರಾದೃಷ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಒಂದು ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ photographers ಗೆ ಬೇಡ ಎಂದು ನಾನೇ ಹೊರಟೆ. ಹೀಗೆ ಹೋದವರ ಮನೆಯ ಪೈಕಿ ಹಾಸಿನಾಳ ಮನೆಯು ಒಂದು. ಜಾಲಹಳ್ಳಿ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರನ್ನು, ಅವರ ಕುತುಮ್ಭಾದವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಅವರ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ ಹಾಗು ಇಂದಿನ ಫೋಟೋ ಎರಡನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂದು ಬಂದೆ. ಲೇಖನ ಹಾಗು ಫೋಟೋ ಎರಡನ್ನು ನಾನೇ ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸಿನಿಂದ ಆಕೆಯ ಇಂದಿನ ಪೋಟೋ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಪೇಜ್ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು JPG format ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಡಿ, ನಾನೇ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಆದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪೇಜ್ ಮಾಡುವುದಿದೆ ಎಂದರು. ಆ ಫೋಟೋ ತಕ್ಕಂತೆ ಜಾಗ ಬಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ Photographer ಶಶಿ ಬಳಿ ಬಂದೆ. ಹಸಿನಾಳ ಇಂದಿನ ಮುಖ ಇರುವ ಫೋಟೋ jpg format ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಎಂದೇ. ಶಶಿ ಎರೆಡು ನಿಮಿಷ ಆ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ, ಇದು ಬೇಡ ಅವಳ ಹಳೆಯ ಸುಂದರ ಮುಖ ಹಾಕಿ ಎಂದ. ನನಗೆ ಜಾಲಹಳ್ಳಿ ವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ಬೇಡ ಅಂತಾನಲ್ಲ ಅಂತ ಸಂಕಟ ಆಯಿತು. ಇಲ್ಲ ಇದೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ವಾದ ಮಾಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶಶಿ, " ರೀ ಅಶ್ವಿನಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಹಿಂಗೆ ವಿಕಾರ ಆಗಿ, ಅದರ ಫೋಟೋ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಹೆಂಗೆ ಇರತ್ತೆ, '' ಎಂದ. ನಂಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೇಸಿಗೆ ಆಯಿತು. ಶಶಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತೆರಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಪೇಜ್ ಮಾಡುವವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಅವರು ಫೋಟೋಗಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಜಾಗವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಹಸಿನಾಳ ಸುಂದರ ಮುಖ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಹೀಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊನೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆದ ಬದಲಾವಣೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತೊಂದರೆ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಭಾಷಾಂತರ

2011-04-27T06:21:00.000-07:00

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಇಂತದೆ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಅವಾಂತರ ತಪ್ಪಿದಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಒಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ಸಾಕು ಅನ್ನುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಬರದ ಭಾಷಯಿಂದ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪೇಚಿಗೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಉಂಟು. ನಾನು internship ಮಾಡುವಾಗ ಉರ್ದು ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತಿತ್ತು. ಸರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸಭಾಂಗಣವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಆಸನಗಳನ್ನು ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಆಸನವು ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ನನ್ನನ್ನೇ ಗುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಅಂತ ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾದುದ್ದು...ಎಡ ಭಾಗದ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹೆಂಗಸರು ಕೂತಿದ್ದರು, ಅವರೆಲ್ಲ ಬೂರ್ಖದಾರಿ ಆಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಬಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಎಂದು ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಅಂದು ಜೀನ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ದೆ.

ಇದೇನು ಭಾಷೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತಿದ್ದವಳು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು ಅನ್ಕೊಂಡ್ರ? ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಮುಜುಗೊರ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಹೆಂಗಸರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತೆ. ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು ಇನ್ನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡುತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ. invitation card ನೋಡಿದೆ, ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲವರ ಹೆಸರು ಇತ್ತು, ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತಿಥಿಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಂದು ಬಂದವರು ಒಬ್ಬರೇ- C M Ibrahim. ಬಂದವರು ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅದು ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಮೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾರನೆ ದಿನ ಅಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿದವರು ತಮ್ಮ ವರದಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಚೇರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಒಬ್ಬಳು ಜೀನ್ಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಬಂದಿದ್ದಳು, ಅವಳು ಯಾಕೆ ವರದಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದರಂತೆ. "ಎಂತವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸ್ತಿರ " ಅಂತ ಗೊಣಗಿದ್ದು ಉಂಟು.

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮಲಯಾಳಿಗಳಿದ್ದರು. Nair service society ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ನ printer and publisher ಶಂಕರನ್ ನಾಯರ್ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿ ಆಗಿದ್ದರು. ನಮ್ಮವರು ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿ ಇದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಾರ್ ತಮಿಳಿನವನು. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಾಯರ್ ಅವರು ಮಲೆಯಾಳಿ ವರದಿಗಾರರನ್ನು ಹಾಕಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದರಂತೆ, ಆದರು ಯಾಕೋ ನಾನು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರಸಂಗ. ಮಲೆಯಾಳಂ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮಲೆಯಾಳಂನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅರಿತ ನಾಯರ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಿರುವಳ್ಳುವರ್ ಪ್ರತಿಮೆ ಅನಾವರಣದ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಲಸುರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು (ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಾಗು ಮದರಾಸಿನ ತಮಿಳರು) ಕೇವಲ ತಮಿಳು ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದು, ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸಂಗೀತ ಇದ್ದ ಕಾರಣ

ನಾನು ವರದಿ ಮಾಡುವಂತಾಯ್ತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಇದನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ. ಅಂದು KSRTC ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ KSRTC ಯು ಜಪಾನ್ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಜಪಾನ್ ದೇಶ ಮಂತ್ರಿ ಕೂಡ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಜಪಾನಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅನುವಾದಕರು ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಹಾಗು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಸಭೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಕರು ಇದ್ದರು ಕೂಡ, ನಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಟ್ಟದಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಹರಕು ಮುರುಕು ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಇದು ನಮ್ಮವರ ಭಾಷ ಪ್ರೇಮ !!!

ಮನೆಯವರಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುವ ಸ್ಟೋರಿ ಐಡಿಯಾಗಳು !!

2011-04-14T06:32:00.000-07:00

"Blood is thicker than water", ಹಾಗಂತ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ನಲ್ಲಿ ನಾನ್ನುಡಿ ಇದೆ. ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧವು ಬೇರೆಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಿಂತ ಗಟ್ಟಿ ಅಂತೆ. ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಸತ್ಯ!

ಹಾಡಿದ್ದೆ ಹಾಡು ಕಿಸಬಾಯಿ ದಾಸ ಅಂತ ಒಂದೇ ಕತೆ ದಿನ ಬರೆದರೆ, ನನಗೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಓಡಿಸ್ತಾರೆ. ದಿನ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಾಮಿ ಸ್ಟೋರಿ ಹುಡುಕಲಿ. ನಮ್ಮ " So called Sources", ಕತೆ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಯಾಮಾರಿಸಿದ್ದು ಉಂಟು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಕೆರ ಆದಾಗ ಇರುವ ಸ್ಟೋರಿ ಐಡಿಯಾಗಳು ಮಾಯಾ ಆಗುತ್ತವೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವವರೆ ನನ್ನ ಮನೆಯವರು. ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ಅತ್ತೆ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ , ಗಂಡ, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮ, ನಾದಿನಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ....ಒಬ್ಬರೇ ಇಬ್ಬರೇ, ಎಲ್ಲರು ನನ್ನ ಕತೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸ್ನಇಹ್ತರಿಗೂ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಮೂರೂ ದಿನಕ್ಕೆ ಲೋಕಸಭಾ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ( 2009) ಇತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವರು ಅಂಡಮಾನ್ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸುವವರು ಇದ್ದರು. ಪ್ಯಾಕ್ಕಿಂಗ್ ಮದ್ಯೆ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರು ವೋಟು ಹಾಕುವುದನ್ನು ಮರಿಯಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಾದಿನಿಯ ವೋಟಿಂಗ್ ಅಡ್ರೆಸ್ ಅವಳ ತಾಯಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು. ಎಲೆಕ್ಷನ್ ರೌಂಡ್ ಅಪ್ ಮಾಡುವಾಗ ಅದನ್ನು ಬರೆದೆ. ಮೊನ್ನೆ (ಜನವರಿ ಒಂದು), ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಆಯಿತು. ತಾರೀಖು 1.1.11 , ಅದು normal delivery, ಸುದ್ದಿಯಾಗದೇ ಇರುತ್ತದೆಯೇ?

ನಮ್ಮ "Indian Express", ನಲ್ಲಿ "Edex" ಅಂತ Education supplement ಇದೆ. ಇದು ಚೆನ್ನೈ ಸೆಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯರಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಕಾಲಂ ಇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯರ್ಥಿಯಯರು ತಮ್ಮ ಓದಿನ ಜೊತೆ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ ಚೆನ್ನೈ ಆಫಿಸ್ ನವರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಇವತ್ತೇ ಲೇಖನ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡಿ ಅಂತ ದೊಂಬಲು ಬಿಳ್ತಾರೆ. ಅವತ್ತು ಹಂಗೆ ಆಗಿದ್ದು, ಸಂಜೆ 5 ಗಂಟೆ. ಈಗಲೇ ಲೇಖನ ಕಳಿಸಿ ಅಂದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾಲೇಜ್ ಇರತ್ತೆ ಹೇಳಿ? ಆಗ ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದವನು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗ. MBA ಓದುತ್ತ ಇದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಹಾಗು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡದೆ, ಯಾವುದಾದರು ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಹಿ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಹಾಗು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ, ಇ-ಮೇಲ್ ಮುಖಾಂತರ ಫೋಟೋ ತರಿಸಿಕೊಂಡು, ಚೆನ್ನೈ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಲೇಖನ ಕಳಿಸಿದೆ.

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಹಾಗು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾರ್ಡ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನಿ ಸರಮಾಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಿವಾಸಿಗಳಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಲೇಖನ ಅದು. ಅವರ ಫೋಟೋ ಸಮೇತ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಜನರು ಯಾಕೋ ಮಾತಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನನ್ನ ಕೊನೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಹಾಗು ಅವಳ ದಯೆ ಇಂದ ಅವಳ ನೆರೆ-ಹೊರೆಯವರು ಮಾತಾಡಿ, ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಕೆಲಸ ಸುಲಭ ಮಾಡಿದಳು.

ಅವಳ ಮಗ ಇನ್ನು ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂದಿಯವರ ದರ್ಭಾರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರಿಯುವಾಗ, ಅವನಿಂದ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ ಎಂದರೆ, ಅವರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ Adidas shoes ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಕಪ್ಪು ಹಾಗು ಬಿಳಿ ಶೂಸ್. ಬೆಳೆಯುವ ಹುಡುಗ ಎರೆಡು ಜೊತೆ...ಹಾಗಾಗಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಕೂಡ ಲೇಖನ ಮಾಡಿದೆ. ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಪೋಷಕರು ಅನೇಕರು (ಇತರೆ ಶಾಲೆಗಳಿಂದ) ನನಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ತೊಂದರೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಅದರಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಲೇಖನ ಮಾಡಿದ್ದು ಉಂಟು.

ನನ್ನ ಅಕ್ಕನಿಂದ ಅವಳ ಮಗಳ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ " Swine flu" ಸೀಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದರು ಅನ್ನುವುದು "education beat" ಮಾಡುವ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಉಪಯೋಗಗ್ಗೆ ಬಂತು. ಮಗಳಿಗೆ ನೆಗಡಿ ಇತ್ತೆಂದು ಶಾಲೆಗೇ ಕಲಿಸದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಅಕ್ಕನಿಂದ ಪೋಷಕರ angle ಕೂಡ ಸಿಗ್ತು.

ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ವೈದ್ಯರು. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ health beat ಮಾಡುವವರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಉಂಟು. ಒಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಜನರಿಗೆ ಜ್ವರ, joints pain ಬರುತಿತ್ತು (ಚಿಕನ್ ಗುನ್ಯ ಅಲ್ಲ ). ನನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಬಳಿ ಕೂಡ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಕೇಸ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರ ನೀಡಿದ್ದು, ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಿತ್ತು.

ಕಳೆದ ವರ್ಷ recession ಪರ್ವದ ನಂತರ, software company ಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಉದ್ಯೋಗ ಅವಕಾಶಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು.

ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಇಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಏನು ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಅವರದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ "High attrition rate " ಅಂತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹರ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಗಂಡ software ಉದ್ಯೋಗಿ. ಅವರ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ notice period ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಮೂರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ story idea ಆಯಿತು. ಇದರ ಜಾಡನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಕಮನಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಆದ ಲೇಖನ ಪುಟ ಒಂದಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಬಂತೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ religious column ಅಂದರೆ, ಹಬ್ಬಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಹೂವಿನ ಬೆಲೆ ಬಗ್ಗೆ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಬರಿತಿವಿ. ಆಗೆಲ್ಲ ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.

ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸ್ಟೋರಿ ಐಡಿಯಾಗಳು ಸಿಗ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಂದ ಕೆಲವು ಸ್ಟೋರಿ ಐಡಿಯಾಗಳು ಬಂದಿದ್ದು ಹೀಗೆ!!

ಅಯ್ಯೋ ವೊಕ್ಷ್ ಪಾಪ್ !!

2011-04-07T08:07:00.000-07:00

ಜರ್ನಲಿಸಂ ಅಂದರೆ ಜನರ ದನಿ ಕೂಡ. ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಜನರ ಆಶಯ ಎಂದರು ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಕೊರಗಿದೆ, ಅದೇನೇ ಇರಲಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ``Vox Populi'' or ``Vox pop'' ಎಂಬ ಆಚರಣೆ ಇದೆ. ಇದು ಮೂಲತ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಅದರ ಅರ್ಥ, ಜನರ ದನಿ ಎಂದು. ಇದು ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಮಾದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಕ್ತ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಮುದ್ರಣ ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ, ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ಇದು ಬಹುತೇಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಲೆನೋವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದಾದರು ವಿಶೇಷ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರೈಲ್ವೆ ಬಜೆಟ್, ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಜೆಟ್, ಇಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ``Vox pop'' ಇರದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೆಹಲಿಯಲಿ ಅಥವಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದ ಬಜೆಟ್ ತುಂಬಾ ಜನಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಿ ಅಂದ್ರೆ ಅವರು ತಾನೇ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೇಳಬೇಕು. ಅಂತಹ ಸಂಧರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅವರಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ದು ಉಂಟು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರದೋ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅದಲು ಬದಲು ಕೂಡ ಆಗಿದೆ.

ನಾನು Vijay Times ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ " Select six" ಅಂತ ``Vox pop'' column ಇತ್ತು. ಸಾಲದಕ್ಕೆ, ಇದು ದಿನ ಬರುತಿತ್ತು. ದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ವರದಿಗಾರರು photographer ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ಅಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆರು ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತು . ಅಂದು AIDS ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರಶ್ನೆ " ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲಿ ಯಾರಾದರು AIDS ರೋಗಿ ಇದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡ್ತಿರ" ?....ಕೆಲವರು ಹಂಗೆ ಹಿಂಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು. ಒಬ್ಬರು ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ನಿಂತಿದ್ದ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ, " ಒಂದು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕ್ತಿವಿ" ಅಂದ. ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಅದು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹರಡುವ ಖಾಯಿಲೆ ಅಲ್ಲ ಅಂದೇ, ಅದಕ್ಕೆ " ಅವನು ಮೇಡಂ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ತರ ಟಸ್ಸು ಪುಸ್ಸು ಅಂತ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಮಾತಾಡದೆ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ಕೂಡ educated"....ಸರಿ ಇವನ ಹತ್ತಿರ ಏನು ಮಾತಾಡುವುದು ಅಂತ ಮುಂದೆ ಹೋದ್ವಿ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಬಯಸುವರು ತಮ್ಮ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಮಾತದಕ್ಕು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಹೇಳಿದರೆ ಆಫಿಸ್ನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡ್ತಾರ? ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ಗಳಿಗೆ (ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡದ) ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದು. ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡಿಯುವುದು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೆದ್ದು ಶಿಕಾಮಣಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಂಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀನೆ ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹಾಕಿ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಾಕು ಅಂದಿದ್ದು ಉಂಟು. ಅವರ ಫೋಟೋಗಳಿಗೆ ಆರ್ಕುಟ್ ಅಥವಾ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಇದ್ದೆ ಇದ್ಯಲ್ಲ.

``Vox pop'' ಗೆ ಗ್ಲಾಮರ್ ಕೊಡಲು ನಮ್ಮ ಆಫಿಸ್ ಇಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರೆಡು ಚೆಂದ ಹುಡುಗಿಯರು ಇರಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿಯೇ ಕಳುಹಿಸಿರುತ್ತಾರೆ . ಆ ಚೆಂದ ಹುಡುಗಿಯರು ಮಾತಾಡಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ನಮ್ಮ photographer cunningham road ಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ, ಅಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಜೆಟ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಯಸ್ಸಾದವರೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅದರ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬಳೊಂತು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅನುಮಾನಸ್ಪದದಲ್ಲಿ ನೋದಿದಳೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಅಂತ ಹೆಂಗೆ ನಂಬುವುದು, ನಿಮ್ಮ Press card ತೋರಿಸಿ ಅಂದಳು. ನಮ್ಮ photographer ಗೆ ಇದು ಬಾರಿ ಅವಮಾನ ಆದಂತೆ ಆಯಿತು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ, ಇವಳು ಬೇಡ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೋದ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಾವು ಪ್ರೆಸ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ, ಎಲ್ಲಿ ಮೈಕ್ ಇಲ್ಲ, ವೀಡಿಯೊ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಉಂಟು. ಮಾಧ್ಯಮ ಶುರು ಆಗಿದ್ದೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಇಂದ, ಆದರೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಹಾವಳಿ ಎಷ್ಟು ಇದೆ ಎಂದರೆ ಜನಕ್ಕೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಟಿ ವಿ ಅನ್ನುವಷ್ಟಾಗಿದೆ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್ ಉದ್ಯೋಗಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಕೊಲೆ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಹೋದಾಗ, ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು. Infact, ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಫೋಟೋ ತೆಗಿಯಲು ಕೂಡ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ ಅಂದಳು. ಅರೆ ವ್ಹಾ, ಇಂತೋರು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅನ್ಕೊಂದ್ವಿ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಆ ಹುಡುಗಿ ಓದಿ ಬಂದಳು. ಬಂದವಳೇ "ಮೇಡಂ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು, ಪ್ಲೀಸ್ ಫೋಟೋ ಹಾಕಬೇಡಿ, ನಾನು ಹೇಳಿದನ್ನು ಕೂಡ ಹಾಕಬೇಡಿ. ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯವರು ತುಂಬಾ orthodox,'' ಅಂದಳು. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತೆ ಅಲ್ವ?

ಮತ್ತೊಂದು ಹುಡುಗಿಯ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದ್ವಿ!!!!

ರಾಹುಲಗಿರಿ

2011-04-05T08:18:00.000-07:00

ಮಂದಿ ಮರುಳೋ, ಮಾಧ್ಯಮ ಮರುಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಸುದ್ದಿಯಾಗಲು ನಾನ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ನಕ್ಕರು, ಅತ್ತರು, ಕೆಮ್ಮಿದರು ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ಸೊಸೆಯರು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಎಲ್ಲರು ಈ ಎರಡನೇ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ.

ಕಳೆದ ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಬೆಂಗಳೊರಿಗೆ ಬರುವವರಿದ್ದರು. ಬಸವನಗುಡಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಹಾಗು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಲಾ ಸ್ಕೂಲ್, ನಾಗರಭಾವಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡ್ತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಆಫಿಸ್ನಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ವರದಿಗಾರರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಮಧ್ಯನ್ನ ಮೂರೂ ಗಂಟೆ, ಶನಿವಾರ...ನನ್ನ husband ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಳಿಯಬಹುದು ಅಂತ ಎಸ್ ಎಸ್ ಅಂದೇ. ಹಂಗೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲ. ಇದು ರಾಹುಲ್ ಇಂದ ಬಂದ strict instruction ಅಂತೆ. ಇದೊಳ್ಳೆ ಪಿಕಲಾಟ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಸರಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ, ಅವ್ರು ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು. ಮೇಡಂ, ರಾಹುಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಪೋಲಿಸ್ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರೊಂದಿಗೆ special protection force ಇರ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬೆಂಬಿಡದ ಬೂತದಂತೆ ಕೇಳಿದೆ, ಸರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬನ್ನಿ, ಆದರೆ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಅಂತ ಹೇಳಬೇಡಿ ಅಂದ್ರು.

ಮೂರೂ ಗಂಟೆಗೆ ಶುರುವಾಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ, 2 . 30 ಗೆ ಹೋದೆ. ಕಾಲೇಜ್ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರು ಸರ್ಪಗಾವಲು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಬಂದರೆ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುವವರು ಇರ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಖ್ಯಾರೆ ಅನ್ನೋರಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂಗು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಪಾಪ, ಅವ್ರೆ ಗೇಟ್ ವರ್ಗು ಬಂದರು. ಕಾಲೇಜ್ staff ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಇಷ್ಟು ಬೇಗ....ಅರೆ ವಾ! ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು.

ಕಾಲೇಜ್ staff ಅನ್ನುವ badge ತಗಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಂಕದಿಂದ ಸಭಾಂಗಣದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯ್ತು ನೋಡಿ. ಮೇಡಂ, ಒಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬ್ಯಾಗ್, ಮೊಬೈಲ್ ಏನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ರೂಂ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಇತ್ತು, ಬರಿಗೈ ನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ. ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ನಿಲ್ಲುವಷ್ಟು ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಮುಂದಿನ ಎರೆದು row staff ಮೀಸಲು. ಖುಶಿ ಇಂದ ಹೋಗಿ ಕೂತರೆ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಪೋಲಿಸ್ constable ಕೆಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡುತಿದ್ದ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದವನೇ, staff badge ನೋಡಿ ಸಾರಿ ಮೇಡಂ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅನ್ಕೊಂಡೆ ಅಂದ. ಹಂಗೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಯ್ತು, ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರಿ students . ಅವರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಕೂತಿದ್ದ. ಮುಫ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪೋಲಿಸ್. ಅವನಿಗೂ ಬೇಜಾರ್ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ, ನೀವು ಯಾರು, ಹಂಗೆ ಹಿಂಗೆ ಪುರಾಣ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ನಾನು ಈ ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದೇ. ಅವನಿಗ್ಯಕೋ ಅನುಮಾನ ಬಂತು ಅಂತ ಕನೋತ್ತೆ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ, ನಾನು ಮಾದ್ಯಮದವಳು ಅಂತ. ಅವನಿಗೆ ಟೆನ್ಶನ್ ಶುರು ಆಯಿತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಇತ್ತು, ಹೆಂಗೆ ಬಂದ್ರಿ ಅಂದ. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀರಾ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ, ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಹೋಗತ್ತೆ ಅಂದ. ನಾನು ಯಾಕಪ್ಪ ಹೇಳಲಿ ಅಂದೇ, ಆದರು ನಂಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಳಕು.

ಮೂರಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಗಬೇಕಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ, ರಾಹುಲ್ ಬಂದಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಐದಕ್ಕೆ, ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸುಮಾರು ಎರೆಡುವರೆ ಗಂಟೆ, ಒಬ್ಬಳೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ, ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲ, ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಹಿಂಸೆ ಒಂದೆಡೆ, ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ. ಅಂತು ಇಂತೂ ಯುವರಾಜರು ಬಂದರು. ಬಂದವರೇ ವಿದ್ಯರ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕೆಲವು intersting questions , ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತ ಖಡಕ್ ಉತ್ತರ. ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಉತ್ತರ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು.

ನಾವು ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸ ಏನೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅಗುವುದನೆಲ್ಲ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಅಥವಾ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಫಿಸ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಕಕ್ಕುವುದು. ಆದರೆ, ಅವತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಅಂತಹ ಅವಕಾಶ ಏನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ

ಮುಫ್ತಿ ಪೋಲಿಸ್ ಬಳಿ ಪೆನ್ ಇಸ್ಕೊಂಡು, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಪಿ ಮಾಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಂತೆ ಬೆರಳು, ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ಅದು, ಕದ್ದು ಕದ್ದು ಬರೆದೆ. ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹೀಗೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳುವ ಸಂಭವ ಇತ್ತು. staff badge ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಬರೆದುಕೊಂಡೆ.

ಅದು ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪುಟ್ಟ ಕೈಯ್ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಾದ್ಯ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ chair ಒಂದು ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಗೆ ಪಿಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರು ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಮೇಷ್ಟ್ರೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲೂ ಜಾಗ ಸಿಗದೇ, ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಯಾವುದೋ ಹಳೆ visiting card ಇತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಂಡರು . ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೂಡ "ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡೆ", ಅದರ ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಬರೆದೆ. ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದನ್ನು, ಕೈನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ, ಏನು ಕರ್ಮ ಅಂತ ಬೈದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಆಯಿತು.

ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ಕೇವಲ photographers ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಒಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರಂತೆ, ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ ಹಾಗೆ ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಗ ಹಾಕಿದರು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಆಚೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ಗೆ ಸೇರಿದ ಇಬ್ಬರು ಮಂದಿ, ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಂದ badges ಇಸ್ಕೋತ ಇದ್ರು. ಇದೇನಪ್ಪ ಗ್ರಹಚಾರ ಅನ್ಕೊಂಡೆ, ಯಾಕಂದರೆ, ನಾನು ಅವರು ಕೊಟ್ಟ badge ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಏನೋ ಸಬೂಬು ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಿಕ್ಕ ಓಣಿ ಇತ್ತು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬಂದೆ. ಹೊರಬಂದವಳೇ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ನಾನು ಅಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪವಾಡವೆ ಸರಿ. ಮಾತಾಡ ಬೇಕಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆಫಿಸ್ಗೆ ಬರ್ತಾ ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ. "Good job , well done " ಅಂದ್ರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ, ಅವರ ಶಹಬಾಸಗಿರಿ ಜೊತೆ, ಮಾರನೆ ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪೇಜ್ ಒನ್ ನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಬೈಲೈನ್ ಸಮೇತ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಯ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ, ಅದು ವರದಿಗಾರರಿಗೆ, ಪೇಜ್ ಒಂದು ಹಾಗು ಬೈಲೈನ್ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನವಿದ್ದಂತೆ !!!!!

ವಿದ್ಯೆಯ ಬೆನ್ನೇರಿ....

2010-07-04T01:29:00.000-07:00

ವಿದ್ಯೆ ಯಾರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ. ಯಾರಿಂದಲೂ ಕದಿಯಲಾರದ ವಸ್ತು ವಿದ್ಯೆಯಂತೆ. ( ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಪೇಟೆಂಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಬೇಡಿ) . ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ನೋಡಿದ ಕೆಲ ಅಪರೂಪದ ವಿದ್ಯಾಂಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡೆ. ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡೇ, ಏನೇನೋ ಓದಲು ಹವಣಿಸುವ, ಯಾತಿಕ್ಕಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಳೆದ ವಾರ, ಕರ್ನಾಟಕ ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸುದ್ದಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಶಾಸಕ ಸಿಟಿ ರವಿ ಎಂ ಎ ( political science) ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಸರಿ ಫೋನ್ ಹಾಯಿಸಿದೆ, ತುಂಬಾ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಂತರ ಕೊನೆಗೂ ಈ ಮಹಾಶಯ ಸಿಕ್ಕರು. ಬಿಜೆಪಿ ಶಾಸಕರಾದ ರವಿ ಅವರಲ್ಲಿ, ಏಕೆ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಯಾತಿಕ್ಕಾಗಿ ಇದೆ ವಿಷಯ ಅಂತ ಅದು-ಇದು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ದಿನೇಶ್ ಕೂಡ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರು. ಯಾರು ಸರ್ ಅಂದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಗಾಂಧಿನಗರದ ಶಾಸಕ ದಿನೇಶ್ ಗುಂಡುರಾವ್ ಎಂದರು. ಇವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಶಾಸಕ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ``ದಿನೇಶ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಾರನ್ಭಾವಾದ್ಮೇಲೆ, ಒಂದೇ ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಎದ್ದು ಹೋದ, ಅದೇನು ಬರೆದು ಪಾಸು ಮಾಡ್ತಾನೋ ಏನೋ,'' ಅಂತ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡರು. ನಂಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗದ್ದು, ರವಿ ಅವ್ರು ತಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರಿಯೋದು ಬಿಟ್ಟು, ಜೂನಿಯರ್ ಗುಂಡುರಾವ್ ಎಷ್ಟು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋದರು ಅಂತ ಯಾಕೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕ್ತಿದ್ರ? ಅಥವಾ, ತಮ್ಮ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶ ಬಿಡೋದಿಲ್ವ ಅಂತ? ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ!!

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ (ಮುಕ್ತ)ದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನ ಖೈದಿಗಳು ಪದವಿ, ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಬರಿಯುವವರಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಖೈದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ಜಿವವಾಧಿ ಖೈದಿ ತಾನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಎಂದ. ನಂಗೆ ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದೆ, ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆತನ ಹೆಸರು ವೆಂಕಟೇಶ, ಅವನ ಪ್ರಕಾರ, ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅನ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೀಬೇಕು, ಅದಕ್ಕೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪದವಿ ಸಹಾಯವಗೊತ್ತೆ ಅಂದ. ಸರಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಾತನಾಡಿ, ಹೊರದುತಿದ್ದಂತೆ, ಮೇಡಂ ಅಂದ. ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದೇ, ನೀವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪದವಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಅಂದ, ಹೌದು ಅಂದೇ. ಯಾವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಾ ಅಂದ, ಮೈಸೂರು ಅಂದೇ. ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆ ವಿವಿ ಅಲ್ವ ಅಂದ, ನಂಗೆ ಖುಷಿ ಆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ``ಮೇಡಂ, ನಿಮ್ಮ Notes ಕೊಡ್ತೀರ?,'' ಅಂದ. ನಾನು ಆಗ ಎಂಎ ಮುಗಿಸಿ ಆಗಲೇ ಮೂರೂ ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಹಾಕುವ ನಾನು, ಮೂರೂ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಇವನಿಗೆ notes ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದುಕೊಡಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡೆ, ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು ಅದು ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಸರಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಜಾರಿಕೊಂಡೆ.

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ವಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಧ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ PhD ಮಾಡಿದ್ದ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೆಸ್ ರಿಲೀಸ್ ಬಂತು, ಜೊತೆಗೆ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇತ್ತು. ಸರಿ, ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ತನ್ನ ಕುಲ ಗೋತ್ರ, ಉರು-ಕೇರಿ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ``ನಾನು ಅಂಧ ಎಂಬ ಕಿಲಿರುಮೆ ಇದೆ, ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಓದಿದೆ'' ಅಂದ. ಭಲೇ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇನ್ನೇನು ಫೋನ್ ಇಡಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡೆ, ಮೇಡಂ ಯಾವುದಾದರು ಹುಡುಗಿ ಇದ್ರೆ ಹೇಳ್ತಿರ, ಮಾಡುವೆ ಆಗಬೇಕೆನ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅಂದ. ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿ ನಾನು ದಲ್ಲಾಳಿ ಅಲ್ಲ ಅಂದೇ, ಅದಕ್ಕೆ, ಅವನು, ಮೇಡಂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿತಿರಲ್ಲ, ಆಗ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದು, ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡಿ, ಯಾರಾದ್ರೂ interest ಇದ್ರೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿ ಅನ್ನುವುದೇ?

ಹೀಗೆ ಜನರು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ನಿಲುವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಕ್ಷಮಿಸಿ!

2010-07-04T01:24:00.000-07:00

ಆತ್ಮಿಯರೇ,
ತುಂಬಾ ದಿನ, ತಿಂಗಳಾಯ್ತು, ಬರ್ದಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಬರಿಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ವಾಸಂತಿ ಹೇಳಿದ ಕತೆ

2010-03-14T21:53:00.000-07:00

ಈಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಂದಿಗೆ `Good Morning Bangalore' ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಅವರಿಗೆ ಅದು addict ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ವಾಸಂತಿ ಹರಿಪ್ರಕಾಶ್ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ? Indian Express, online journalism, radio and TV, ಹೀಗೆ ಆಡು ಮುಟ್ಟಿದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ, ವಾಸಂತಿ ಇರದ ಮಾಧ್ಯಮ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ರೇಡಿಯೋ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ, ಮೊನ್ನೆ Press club ಇಲ್ಲಿ, ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆ ( Panel discussion on `Changing role of women in media) ಎಂಬ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ರೇಡಿಯೋ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಾವು ಕಂಡ ಅಪರೂಪದ ರೇಡಿಯೋ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಕತೆ ಇದು:

ಅಂದ್ರ ಮೂಲದ `ಸಂಗಮ' ರೇಡಿಯೋ ಚಾನೆಲ್ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿಮಿತ. ಇದನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರು ಇಬ್ಬರು ದಲಿತ ಮಹಿಳೆಯರು. ದಿನ ಸಂಜೆ 5 to 8 ಮಾತ್ರ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತದೆ. Technology wise ಅಷ್ಟೊಂದು ಏನು ಉತ್ತಮವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುವ, ಚರ್ಚಿಸುವ ವಿಷಯಗಳು ತುಂಬಾ ಪ್ರಸ್ತುತವಂತೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ವಿಷಯ, ಪೈರು-ನಾಟಿ, ಇಂತದೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಹಾಡು ಕೂಡ ಪ್ರಸರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಹಾಡಿದ ಜನಪದ ಗೀತೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಆ ಹಾಡುಗಳೆಲ್ಲ, ಸಂಧರ್ಭ ಅನುಗುಣವಾಗುವಂತೆ ಇದೆ, ಅಂದರೆ, ಮಾಡುವೆ, ಮುಂಜಿ.... ಹೀಗೆ..ಆದರೆ, ಸಿನೆಮ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲ

ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾಗಿ, ವಾಸಂತಿ, `ಸಂಗಮ' ನಡೆಸುವ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಕೇಳಿದರಂತೆ ``ನಿಮ್ಮ ಕೇಳುಗರು, ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಚಿರಂಜೀವಿ ಸಿನೆಮ ಹಾಡು ಕೆಳುವುದಿಲ್ಲವೇ? '', ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಮಹಿಳೆ ಹೇಳಿದರಂತೆ, ``ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಜನಪದ ಹಾಡಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಚಿರಂಜೀವಿ ಹಾಡು ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ Tape ನಲ್ಲಿ (ಇದು ಹಳ್ಳಿಯಾದರಿಂದ MP3 ಹಾವಳಿಯಿಲ್ಲ ) ಕೇಳಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಹಾಡುಗಳು ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಲಬ್ಯಾವಿಲ್ಲ,'' ಅಂತಿವಿ.

ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂಗೆ ಮಾಡಲಿ, ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು, ಇಂತದು ಕೇಳಲ್ಲ. ಅವರ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಮ್ಮ ರೇಡಿಯೋ ಚಾನೆಲ್ ಅವ್ರು ಹಾಡು (ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಕರ್ಕಶವಾಗಿರಲಿ) ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ವಾಸಂತಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಎಫ್ ಎಂ ಚಾನಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ಹಾವಳಿ. ``ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಪಂಡಿತ್ ಭೀಮಸೇನ್ ಜೋಷಿ ಅವರನ್ನು ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಕೇವಲ ನಲವತ್ತು seconds ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಮದ್ಯೆ ಮದ್ಯೆ commercial break. ಅವರನ್ನು interview ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಮದ್ಯೆ ಮದ್ಯೆ, this hour is brought you by Kingfisher....ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಬೇಡ. ,'' ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.

ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದೂರದರ್ಶನದ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಕತೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಹೀಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 25 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಆಗ ಚಿತ್ರಹಾರ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಸಿನೆಮ ಹಾಡುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾಡಿದ ರಾಜಕಾರಣಿಯೊಬ್ಬ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ``ಎಂತಹ ಅಪಚಾರ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದಲ್ಲ,'' ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ, ಕೊನೆಗೆ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಸಮಿತಿಯೊಂದು ರಚನೆ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಕೇವಲ ಚಿತ್ರಹಾರಕ್ಕೆ, ಕಡಿವಾಣ ಕಾಕಲು, ಸರ್ಕಾರ, ಸಮಿತಿಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿತ್ತು, ಆದರೆ, ಇವತ್ತು? ನಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ T V channel ಗಳ ಕತೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ, Who will bell the cat?

ಇದು SMS ಲೋಕ

2010-02-18T21:14:00.000-08:00

ಜನ ಫೋನ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಐಲ್-ಪೈಲ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಮೇನಿಯಾ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆಯಂತೆ. ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಅದು ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇಡದ ಕಾಲುಗಳ ಹಾವಳಿ ಇರತ್ತೆ, `ಕಾಲು' ನೋವು ಅಂತ ಕಾಲು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೆವೆಯೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ಕೂಡ.

ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯ applications ನಲ್ಲಿ SMS ಕೂಡ ಒಂದು. ಕಾಲೇಜು ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೋ ಜೋಕು-ಪಾಕು SMS ಮಾಡಿದ್ರೆ, ನಮಗೆ SMS ದಿನಚರಿ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ Public Relation (PR) ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು, ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಬಂದು press release ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಅದು ಈ-ಮೇಲ್ ನಲ್ಲೂ ಕಲಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಈಗ ಅದು, SMS ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿದೆ. ನನ್ನ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಐದರಿಂದ ಹತ್ತು ಅಂತಹ SMS ಬರ್ತಾ ಇರೊತ್ತೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ media invitation ಆಗಿರತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ SMS ಬಂದರು, ನಂಗೆ ಯಾವುದೋ PR ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಬೈಕೊತಿನಿ (ಕ್ಷಮಿಸಿ). ಇತ್ತೀಚಿಗೆ airtel ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷದಿಂದಾಗಿ, ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಒಂದೇ SMS ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಬರ್ತಿತೂ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೋಬ್ಬಲಿಗೆ ಇಂತದೆ SMS ಬಂದು ಸಕತ್ ಕಿರಿಕಿರಿ ಆಗಿತ್ತು, ಅದು ಯಾವುದೋ PR ಕಲಿಸಿದ್ದಾಗಿತ್ತು !

ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಮೀಟಿಂಗ್ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವರದಿಗಾರರು, ತಾವು ಆ ದಿನ ಏನು ಬರಿತಾ ಇದ್ದಾರೋ, ಅದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಎರೆಡೆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದು list ಗೆ ಕೊಡಬೇಕು, ಅದು ಮೀಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಯಾವುದೋ ಯಾವ ಪುಟ ಅಂತ ತಿರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಲಿಸ್ಟ್ ರೆಡಿ ಆಗಿ, ಚೀಫ್ ರೆಪೋರ್ತೆರ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಲಿಸ್ಟ್ ಕೊಡುವವರು ಇದೆ SMS ಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ photo-journalist ಇದ್ದಾರೇನೋ, ನಿಜ. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ, ತಾವು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ಕ್ಯಾಪ್ಶನ್ ಕೊಡಲು ಸೋಮಾರಿತನವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಆಚೆ ಯಾವುದೋ ಪತ್ರಿಕಗೊಷ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಹೋಗಿ, ಆ ದಿನದ ಎರಡನೇ assignment ಆಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ assignment ಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದ photographer ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಫೋಟೋ caption ಕೊಡು ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ನಾನೂ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಆಚೆ ಇದ್ದ ಕಾರಣ, SMS ಮುಕಾಂತರ caption ಕಲಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ನಾನು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಆಫೀಸ್ landline ನಿಂದ ಮದ್ಯಾನ್ಹದಿಂದ ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ನಿಂದ ಕೂಡ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ, ಅವ್ರು ಫೋನ್ ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ, ನಂಗೆ ಅವತ್ತೇ ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾದಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು SMS ಹಾಕಿ, ನನ್ನ ಹೆಸರು, ಪತ್ರಿಕೆ ಹೆಸರು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಾಕಿ ಕಲಿಸಿದೆ, ಅವರು SMS ಮುಖಾಂತರ ಉತ್ತರಿಸಿ, ಯಾವುದೋ ಮೀಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದೇನೆ, ಕ್ಷಮ್ಸಿ ಅಂತ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು. ಸದ್ಯ, ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗ್ತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ SMS ಪುರಾಣ ಹೇಳಿದ ನನಗೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ SMS story ಹೇಳದಿದ್ದರೆ, ತಪ್ಪಾಗತ್ತೆ. ಅಂದು ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಜ್ಞಾನ ಭಾರತಿ ಆವರಣದಲ್ಲಿ, academic council meeting ಇತ್ತು. ಎರಡಕ್ಕೆ ಶುರು ಆದ ಮೀಟಿಂಗ್ ಐದಾದರೂ ಮುಗಿಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಮ್ಮ city supplement ಅವರಿಗೆ ಆರು ಗಂಟೆ ಒಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಲೇಖನ ಕೊಡ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಸರಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮುಗಿದಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಐದುವರೆ. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ notepad ಫೈಲ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದೆ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಿಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಜ್ಞಾನ ಭಾರತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗೆ ಏನಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರು. ಅದು peak time traffic jam..ಕಡಿಮೆ ಅಂದ್ರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ SMS ಮುಖಾಂತರ ಲೇಖನ ಕಳಿಸ್ತ ಹೋದೆ. ಅವಳಿಗೆ, ನನ್ನ SMS ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ notepad ನಲ್ಲಿ type ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗು ಅಂದೇ. ಅಂತು-ಇಂತೂ ಮುಗಿಸಿ, ನಾನು ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸುಮಾರು ಆರು ಮುಕ್ಕಾಲು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲೇಖನ ಪೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಫೋನ್ ಬಿಲ್ಲ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಬೆರಳ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಪ ಅನಿಸ್ತು.

ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಹಾಗು SMS ಅನುಬಂಧ ?

ಸಿ ಸಿ ಅಂದರೆ ಕಸಿವಿಸಿ

2010-01-17T20:45:00.000-08:00

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವೃತ್ತಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಾಷೆ, ಕೋಡ್ ಅಂತ ಇರತ್ತೆ. ಅದು, ಅದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರತ್ತೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವೃತ್ತಿ ಭಾಷೆ, ಸಂಜ್ಞೆ ಇದೆ, ಅದು ಅನುದಿನ ಬಳಕೆಯಗುತ್ತಲೇ
ಇರುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಸಂಜ್ಞೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿ ಸಿ ಕೂಡ ಒಂದು. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕಿದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಂದಲೋ, ರಾಜಕಾರಣಿ ಧುರಿನರಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ `ಬೆಣ್ಣೆ' ಹಚ್ಚಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರಿಗೆ , gift ಪಡೆಯುವರಿಗೆ , ತಮಗೆ ಬೇಕಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರಚಾರ ಕೊಡುವ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಸಿ ಸಿ ಅಂತಾರೆ. ಸಿ ಸಿ ಅರ್ಥ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಅದು ಬಾರಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿದೆ.

ಇರಲಿ, ಈಗ ಗಿಫ್ಟ್ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ನಾನು ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಗಿಫ್ಟ್ ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡಲ್ಲ. ನನ್ನಂತೆ ತುಂಬಾ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ, ಇಲ್ಲದವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮನೆ, ಸೈಟ್ ಇಂದ ಹಿಡಿದು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಪೆನ್ ಕೂಡ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮೊನ್ನೆ ಕೆ ಎಸ ಎಫ್ ಸಿ ಅವ್ರು 50 ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಚೌಡಯ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಾರಿ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಪತ್ರಕರ್ತರಿಂದ, ಆಯೋಜಕರು ಹೆಸರು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹೆಸರು, ಪತ್ರಕರ್ತರ ಹೆಸರು, ಈ-ಮೇಲ್ ಹಾಗು ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಮುಂತಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ, ಯಾರು ಬಂದಿದ್ದರು ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ, ಅಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಇಂತದೆ ಹಾಳೆ ಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಮುಂತಾದ ಮಾಹಿತಿ ಬರಿಯಲು ಕೊಟ್ಟರು. ಇನ್ನೇನು ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೀಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮೇಡಂ, ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೀರಿ, ಗಿಫ್ಟ್ ಕಲಿಸಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲ ಆಗತ್ತೆ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರಿಯದೆ ಹಾಳೆ ಹಾಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರ ಬರುತಿದ್ದಂತೆ, ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು, ಗಿಫ್ಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೊಡಲು ಬಂದರು, ನಾನು ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅಶೋಕ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಗಡಿಯಾರ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಬ ಇತ್ತು. PR ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರೋ ಜಪಾನಿಗಳು ಅದರ ಸಿ ಈ ಓ, ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ, ನಾನು ಆಕಡೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಬಂದು ಫೈಲ್ ಕೊಟ್ಟಳು, ನಾನು ಮಾಮೂಲಿ ರಿಲೀಸ್ ಅನ್ಕೊಂಡು ಇಸ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಆಫೀಸ್ ಬಂದು ಫೈಲ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಒಳಗೆ ಆ ಗಡಿಯಾರ ಕಂಪನಿಯ 1,500 rupee gift voucher! ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು ಆಯಿತು. ಏನು ಮಾಡಲು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವರಿಗೆ ಖುಷಿ ಆಯಿತು.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ಅಂತರಾಸ್ತ್ರಿಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಇತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗು Deccan Chronicle ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಇದ್ದೆವು. ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಕೂಡ ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ವಿರೋದಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಂತರ, ನಾನು ಹಾಗು ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಇಬ್ಬರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ನಿಂತೆವು.

ಆ ಕಾಲೇಜ್ ನ ಪ್ರಿನಿಸಿಪಾಲ್ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ, ಬ್ಯಾಗ್ ತಂದರು. ಬೇಡ ಬೇಡ ಅಂದರು ಒತಾಯ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಬಿರುಸಾಗಿ ಹೊರಟೆ ಹೋದ. ನಂಗೆ ಅವ್ರು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ, ಒಂತರ ಹಿಂಸೆ. ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಟ್ಟರು.

ಹೊರಬಂದರೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ಗೋಳಾಟ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು. ಕಾಲೇಜ್ ಹೊರಗೆ ಕೂತಿದ್ದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಯುವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಒಂತರ ಬೇಸರ ಆಯಿತು, ಒಬ್ಬರು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕೊಟ್ಟ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೀಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಯುವನಿಗೆ ಕೊತ್ತೆನಲ್ಲ ಅಂತ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಬೇಸರ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ. ದೊಡ್ಡವರು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು. ಬೇಡ ಎಂದರು ಬಲವಂತ ಏಕೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಹಂಗೆ ಹಿಂಗೆ ಅಂದ್ರು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಬಿಡದಿ ಬಳಿ ಇರುವ Toyota company ಏನೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. Japan ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಂಪನಿಯ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು business assignment ಆಗಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಬಂದಿದ್ದರು. ನನಗೋ ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಶೇರು, ಸ್ಟಾಕ್ ಎಕ್ಸ್ ಚೇಂಜ್ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯ. ಮಿಕ ಮಿಕ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ. ಒಂತರ Direct attack through questions. ಜಪಾನ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಒಂತರ ತಡವರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇದ್ದಕಿದಂತೆ, ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅಧಿಕರಿಯನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ, ``ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗು ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿದ್ದಿರ, ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ,'' ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸಿಂಹದಂತೆ ಇದ್ದವರು, ಇಲಿಯನ್ತಾದರು. ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಂತೇ ಹೋಯ್ತು. ಕೊನೆದಾಗಿ ಗೊತಾಗಿದ್ದೇನು ಅಂದ್ರೆ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಾಮನಗರದ ಲೋಕಲ್ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಅಂತ.

ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದರು, ಗಿಫ್ಟ್ ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಗಾಂಧಿ ಭವನದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು, ಪತ್ರಿಕಾ ಗೋಷ್ಠಿ ನಂತರ, ಭಾರತದ ಭಾವುಟ ಕೊಟ್ಟರು. ಒಂದು ಮಾತನಾಡೆ, ಇಸ್ಕೊಂಡೆ. ಇನ್ನೂಮ್ಮೆ, ಆಟೋ ಚಾಲಕನ ಬಗ್ಗೆ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತಿದ್ದ ಅಂತ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅವನು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದು ಪೆನ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟ. ನಿರಕರಿಸುತಿದ್ದವಳಿಗೆ, ಅವನು ಇದನ್ನು ಗಿಫ್ಟ್ ಅನ್ಕೋಬೇಡಿ, ನೀವು ಇಸ್ಕೊಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ. ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಪೂರ್ವಕ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು, ಇಸ್ಕೊಂಡೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ನಾನು ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, 250 ರುಪಾಯಿಯ gift vocher ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪರ್ಸ್ ಕೂಡ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಇದು ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ. ಹರಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು ಕೂಡ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ guilty feelings. ಇದೆ guilty feelings ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಗಿಫ್ಟ್ ಪಡೆಯದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹಂಗೆ ಇತ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ!!!!

ಜೈಲು ಹಾಗು ಶಿಕ್ಷಣ

2009-12-15T21:21:00.000-08:00

ನಾನು ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಬಾರಿ ತಲೆ ನೋವು ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಂಗೆ ಶಾಲೆ ಎಂದರೆ ಒಂತರ ಜೈಲು ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಕೈ ಕಾಲು ಕಟ್ಟಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂಡಿಸುವಂತೆ ಬಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಮಾಸ್ಟರ್ ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಪವಾಡ ಅಂತಾಳೆ ಅಮ್ಮ!

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು Express ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ (ಜನ ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಬಾರದು). ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೋ story ಗೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದಾದರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕವರ್ ಮಾಡಲು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆ, ಸಾಕ್ಷರತಾ ಮಿಶನ್ ಅವರು ಅನಕ್ಷರಸ್ತ ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುವ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದು ಒಳ್ಳೆ ಲೇಖನ ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ಬಾವಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಷರ ಕಲಿತ ಕೈದಿಗಳು ಅನಕ್ಷರಸ್ತ ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಕಲಿಕಸಕ್ತಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬಳು ಮಹಿಳಾ ಕೈದಿ ದೇವರ ಶ್ಲೋಕ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಲಿತಿದಿನಿ ಅಂದಳು. ಜೈಲಿನ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವ ಹೆಂಗಸು ಯಾವುದೋ ಶ್ಲೋಕದ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ, ಅದನ್ನು ತನಗೂ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ, ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು ಅಂದಳಂತೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಕ್ಷರ ಅಭ್ಯಾಸ!!! ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುರುಷ ಖೈದಿ, ಅನಕ್ಷರಸ್ತ, ಆದರೆ pencil sketch ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ಒಲಿದಿತ್ತು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಹೆಸರು ಬರಿಯಲು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಬರಿದಿದ್ದ. ನಾನು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರು ತೋರಿಸಿದ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ದೂರ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಅಂಚೆ ತೆರಪಿನ ಮುಖಾಂತರ ಪದವಿ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗಿನ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಎಂ ಪಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಬಂದಿದ್ದರು. ಖೈದಿಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಲು ಬುದ್ದಿ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ತಮಗೆ ಏನಾದರು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದಾರೆ ತಿಳಿಸಿ ಅಂದರು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ under trial ಕೈದಿಯೊಬ್ಬ, ``ನಾನು ಈಗ ತಾನೇ ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷದ ಬಿ ಎ ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಪದವಿ ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆಚೆ ಬಂದಲ್ಲಿ ಓದಲು ಅಡಚಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗೆ ನಾನು ಪದವಿ ಮುಗಿಸುವರೆಗೆ ಇಲ್ಲಿರಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ,'' ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಸಚಿವರು, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ``ನೀನು ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಂದು ನೋಡು, ಓದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ,'' ಎಂದರು. ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅನ್ತಹ ಖೈದಿಯೋಬ್ಬನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರಲೊಬ್ಬ ಖೈದಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪದವಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಜೈಲಿನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದನಂತೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಹೋದೆ, ಅವನು ಮೇಡಂ ನೀವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಓದಿದ್ದ ಅಂದ, ಹೌದು ಅಂದೇ. ಎಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ.

ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟು ಇನ್ನೇನು ಹೋರಾಡಬೇಕು, ಮೇಡಂ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೊದ್ಯಮ notes ಕೊಡ್ತೀರ ಅಂದ. ನಾನು ಆಗಲೇ MA ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ಮೂರೂ ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಕಾಲೇಜು ಓದುವಾಗಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ notes maintain ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ (ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೊದ್ಯಮ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಇದನ್ನು ಓದುತಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ ). ಇಲ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು, ಏನ್ ಮೇಡಂ, ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಗಾರರು ನೀವು, notes ಇಲ್ಲ ಅಂತಿರಲ್ಲ ಅಂತ ಅಂದುಬಿಡುವುದೆ?

Reaction ಎಂಬ ಹಿಂಸೆ !!!

2009-11-15T06:49:00.000-08:00

ಈ 5 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿದ್ದಾರೆ, ಕೆಲವು, ನನ್ನ ಅರ್ಧ ಬೆಂದ ಮಿದುಳಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಅಂತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರಲ್ಲಿ reaction ಕೂಡ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರದ್ದು ಇದೆ!!

ಕೆಲವರು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು reaction ಅನಿವಾರ್ಯ ಆದಾಗ ಕೊಡಲು ಸತಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲ ಪುರಾಣ ಹೇಳಿ, ಇದು `off the record' ಅಂತ ಹೇಳಿದವರು ಉಂಟು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಾವೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಕರೆ ಮಾಡಿಯೋ, ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು, reaction ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಆಯಿತು. ಸರ್ಕಾರ ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಘದ ಯಾವುದೋ ಡಿಮ್ಯಾಂಡು ಪೂರೈಸಿತು.
ಅದಕ್ಕಾಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಘದ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಬ್ಬರು ನನಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿ, ಪ್ರೆಸ್ ರಿಲೀಸ್ ಕಳಿಸಿದ್ದೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಪಬ್ಲಿಶ್ ಮಾಡಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಅದು ಮಾರನೆ ದಿನ ಸಣ್ಣ ಐಟಂ ಆಗಿ ಪಬ್ಲಿಶ್ ಕೂಡ ಆಯಿತು. ಪಬ್ಲಿಶ್ ಆಗಿದ್ದ ದಿನ, ಅದೇ ರೀತಿಯ , ಅದೇ ಒಕ್ಕಣೆ ಇರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರೆಸ್ ರಿಲೀಸ್ ಬಂದು ತಲುಪಿತು. ಅದು ಹಾಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಬಂದ ಐಟಂ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಏಕೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಹಾಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಾಹಾಶಯ ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ. ``ಅದು ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು,'' ಅಂದರು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಅನಿಸಿಕೆಗಿಂತ ಅದು ಸಚಿವರಿಗೆ ಒಲೈಸುವುದಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪ್ರೆಸ್ ರಿಲೀಸ್ ಪಬ್ಲಿಶ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು, ಅನಿಸಿಕೆ ಕೇಳಲು ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ, ಫೋನ್ ಇಡೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಹೋದ ತಿಂಗಳು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ವಿದ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಿಗೆ ನನ್ನ ಯಾವುದೋ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಅವರ raction ಬೇಕಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ಮಹಾನುಭಾವ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ (ಇದು ಅತಿಶಯವಲ್ಲ, ಅವರು ನನಗೆ ಕೊರದದ್ದು 27 ನಿಮಿಷಗಳು). ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇಕಿದ್ದಿಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಅವರ ಸಂಸ್ಥೆ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂತ. ಅಂದು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಶಾಪ ಹಾಕೊಂಡೆ.

ಈ ಬಾರಿಯ ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಬಾಲಭಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಹಾಗು ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ರೆಪೋರ್ತೆರ್ ಕಲಾ ಇಬ್ಬರು, ಶೌರ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳ್ಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಹೋದೆವು. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ, ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಅವನಿಗೆ, ಈಜಲು ಬಾರದ ತಮ್ಮ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ, ತಾನು ದುಮುಕಿ, ಅವನನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ದಂಡೆಗೆ ಬಂದ್ದು, ಅವನ ತಮ್ಮನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದ್ದ, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಶೌರ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂತು.

ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಾನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಅದು ಒಬ್ಬರಾದಂತೆ ಒಬ್ಬರು. ಒಬ್ಬರು ಹೋದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಂಗೆ ನಾನು ಹಾಗು ಕಲಾ ಹೋದೆವು. ಸರಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಅವತ್ತು ಏನಾಯಿತು, ಹೆಂಗಯಿತು, ಈಜು ಬರುತ್ತಾ...ಪಾಪ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಸುಸ್ತಾದ ಅವನು, ಆಗ ತಾನೆ ಹೋದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಈಗ ತಾನೆ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿ ಅಂದ. ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನ ಅಮ್ಮ, ಏಯ್ ಹಂಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಬಾರದು. ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು ಅಂತ ಗದರಿದರು. ಪಾಪ ಆ ಪೋರ, ಮನಸಿನಲ್ಲೇ ಬೈಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕತೆ ಹೇಳಿದ.

ಅದೇ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂತು ಅಂತ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ, ತಮ್ಮ ಶ್ಲಾಘನೆ ಮಾಡುವ ಲೇಖನ ಬರಿತಿವಿ ಅಂದ್ರೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹಂಗಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದೇನು ಅಂತನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದೇ, ದೊಡ್ದವರಾಗುತ್ತೆಲ್ಲ ಅದೇ ಗುಣ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗತ್ತೆ. ಯಾಕ ಹೀಗೆ ?

ಮಹಿಳಾ ಮಾಧ್ಯಮ!!

2009-11-08T06:45:00.000-08:00

Women's reservation bill pass ಆಗತ್ತೋ 33 % ಮೀಸಲಾತಿ ಸಿಗತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅವರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ. ಅದು ಪುರುಷರ shaving blade, ಪುರುಷರ ಅಂಗಿ, ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಉತ್ಪನ್ನ ಇರಬಹುದು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ `ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ' ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು, ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಕೂಡ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ !!!

ಮೊನ್ನೆ ಅರಮನೆ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಮೇಳದ ಉದ್ಘಾಟನ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು 300 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಳಿಗೆಗಳು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದು, ಭಾಷಣ ಕೇಳಲು ಮನಸ್ಸು ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅಲ್ಲದೆ ಮುಖ್ಯ ಅಥಿತಿಗಳು ಇನ್ನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೋ ಪುಸ್ತಕದ ಮದ್ಯೆ ಇದ್ದರೆ ಅದೇನೋ ಅಮಲೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ಮದ್ಯೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಇದ್ದಕಿದ್ದಂತೆ, ಯಾವುದೋ ದನಿ ಬಂದು ``excuse me madam, can I take your picture'' ಅಂತ ಕೇಳಿಸಿತು. yaarappa idu, anta ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್. ಹೊಸಬರೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಮುಂಚೆ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪದ್ಧತಿ ಎಂದರೆ, ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಯಾರ ಫೋಟೋ ಬೇಕಿದಲ್ಲಿ ಹಾಕಬಹುದು, ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ಫೋಟೋ ಮಾತ್ರ ಹಾಕಬಾರದು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್, `` ಸಾರೀ, photo tegiyalu ಯಾವುದಾದರು ಹುಡುಗಿ ನೋಡ್ತಿದೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳೋಣ ಅಂತ ಬಂದೆ '', ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋದರು.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ, ಇದು ನಾನು ಕೆಲಸ ಸೇರಿದ ಹೊಸತು. ನಮ್ಮ strike ಮಾಡುವವರ ಸ್ವರ್ಗ, M G statue ಬಳಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಂದು ಕೂಡ ಏನೋ ಪ್ರತಿಬಟನೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಯಾರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲಿ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಅಲ್ಲಿ NDTV ಯ ಮಾಯಾ ಶರ್ಮ ಹಾಜರ್. ನನ್ನ ಬಳಿ reaction ಕೇಳಲು ಬಂದರು. ಆಗ ತಾನೆ ಮುಗಿಸಿದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ `ಮಾಯಾ ಶರ್ಮ' ಬಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಹೇಗಾಗಬಹುದು? ಆದರು ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದ ಕಾರಣ, ನಾನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರು ಹುಡುಗಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಅಂತ ಕಾನೋತ್ತೆ.

ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಉದ್ದನೆ ಬೆಳ್ಳನೆ ಇದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಕೆಲವು ವಿದೇಶಿಯ ಲಕ್ಷಣ ಇತ್ತು. ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅಂದು ಇಂಡೋ-ಅಮೆರಿಕನ್ (ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾದೋ ದೇಶ), ಹೀಗೆ ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ಎಂತದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಈ 2 ದೇಶಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದರು. ಇದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರೋಬ್ಬಳು (ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯಿಂದ), ಇವಳಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ``ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನು. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಾ''... ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತಂತ್ತೆ ಆಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನ ಲಹರಿಗಳು. ನಮ್ಮ, ಆ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ತಿಳಿದು, ತಾನು ವಿದೇಶಿ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ತಾನು ಕೂಡ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಳಂತೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ Vox Populi (In Latin, it mean voice of people) ಅಂತ ಇದೆ. ಯಾವುದಾದರು. ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಯಾ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅವ್ರ ಫೋಟೋ ಹಾಗು ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ 20-20 match ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಹತ್ತಿರದ ಕನ್ನಿಂಗ್ ಹಂ ರಸ್ತೆ ಬಳಿ `ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ' ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಅಬಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂತು ಇಂತೂ ಮೂರೂ ಜನರ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪುರುಷರಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಒಬ್ಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಹುದುಗಿಯದೆ ಆಗಬೇಕು ಅಂತ ಒಂದೇ ವರಸೆ.

ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೋ, ಫೋಟೋ ತೆಗಿಬೇಡಿ, ಅದು-ಇದು ಅಂತ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಗೆ, ಹೋಗಲಿ, ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇಳೋಣ ಅಂದರೆ, ಇಲ್ಲ ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ atleast ಒಬ್ಬರಾದರು ಹುಡುಗಿ ಫೋಟೋ ಇರಬೇಕು, ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರಂತೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಕತೆಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆ, ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಮಾದ್ಯಮಗಳ ಕತೆ.

ಹೀಗೆ ನಾವು ದಿನ ನಿತ್ಯ, ಮಹಿಳೆಯರ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗ್ಲಾಮರ್ ಮಾಡಿ, ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ, ನಾವು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ??????!!!!!!

Express Vs Times

2009-10-30T01:26:00.000-07:00

ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಒಬ್ಬರು ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು. ``ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಹೇಗೆ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಇರತ್ತೋ, ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇಚ್ಚೆ ಇರಬೇಕು''. ನಂಗೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಅಥವಾ ಟೈಮ್ಸ್ ಎರಡಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಲನ ನಿರ್ಧಾರ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನನ್ನ ಮಿತ್ರೆ ಆಗ ತಾನೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಇಂದ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸೇರಿದಳು. ಅವಳ ಮೊದಲ ಬೈಲೈನ್ನ್ ಟೈಮ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೆ ತಡ, ಅಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ಗೆ ಕಾಲೋ ಕಾಲು. ಎಂದು ಮಾಡದೆ ಇರುವವರು, ಏನೇ ಟೈಮ್ಸ್ ಗೆ ಸೇರಿದ್ಯ, ನಂಗೆ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. congrats. treat ಯಾವಾಗ? ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ. ನಾನು ಅವಳಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಾಕಾಯಿತು.

ಆಗಿನ್ನೂ ನಾನು `transport beat' cover ಮಾಡ್ತಿದೆ. ಕೆಲಸದ ಮದ್ಯೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ಗೆ (ಅಥವಾ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಮದ್ಯೆ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಬರುವೆ ಎಂದರು ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು) ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕರು ನನ್ನ ನೋಡಿ, ಕೆಲಸ ಆಯ್ತಾ ಅಂದ್ರು. ಇಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಇವತ್ತಿನ ಟೈಮ್ಸ್ ಓದಿದ್ಯ ಅಂದ್ರು. ಇಲ್ಲ ಅಂದೇ. ಸರಿ ತೊಗೊಳ್ಳಿ, ಬೈಯ್ಯಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಪತ್ರಿಕೆ ಓದದೆ ಯಾಕೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಬರ್ತಿರ, ಹಂಗೆ-ಹಿಂಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಂದ್ರು. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ರು, ``ಟೈಮ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ KSRTC ಅವ್ರು ಚಲಿಸುವ ವಾಹನದಲ್ಲಿ conference hall ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಯಾಕೆ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿದೆ'' ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಆ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಮೂರೂ ವಾರ ಆಗಿತ್ತು. ``ಸರ್, ನೀವು ಮೂರೂ ವಾರದ ಹಿಂದಿನ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಓದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಆಗಲೇ ಬರೆದು ಆಯಿತು'' ಅಂದೇ. ಸುಮ್ಮನಾದರು.

ಮೊನ್ನೆ ಪಾಲಿಕೆ ಶಾಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ನಂಗೆ information ಕೊಟ್ಟ ಪಾಲಿಕೆ ಶಿಕ್ಷಕರು, ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ. ``ಮೇಡಂ ಲೇಖನ ಬರತ್ತೆ ಅಂದ್ರಲ್ಲ, ಬಂದೆ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ಪುಟ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿದೆ,'' ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಪುಟ 2 ಅಂದೇ. ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲೆ ವಾದ ಮಾಡಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ಅವ್ರು ಟೈಮ್ ಪತ್ರಿಕೆ ನೋಡಿದ್ದು ಅಂತ. ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು, ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಭವನದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸ್ವತಂತ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಚಹಾ ಕೂಟ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಅಂದು ಅದನ್ನು ಕವರ್ ಮಾಡಲು ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಭಾಷಣ ನಿರಸವಾಗಿತ್ತು. ಸರಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಸ್ವತಂತ್ರ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸೋಣ, ಅವ್ರ ಅನುಭವ makes an interesting piece ಅಂತ ಕೆಲವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಅಜ್ಜ, ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇದು ನಾಳೆ ಬರುತ್ತಾ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೌದು ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ನೋಡಿ ಅಂದೇ. ``ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮನೇಲಿ ಟೈಮ್ಸ್ ತರಿಸ್ತಾರೆ,'' ಅಂದರು. ನಾನೇನು ಮಾಡಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತೆ?

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ರೇಸ್ ಕೋರ್ಸ್ ರೋಡ್ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೀಟರ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ. ಸರಿ, ನನಗೋ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಆಡದೇ ನಿದ್ದೆ ಬರಲ್ಲ. ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ, ಅವ್ನು ಸರಿ ಇದೆ ಅಂತ ವಾದ ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅವ್ನೆ ಸೋಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಆಮೇಲೆ ಅವ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಮೇಡಂ, ಕಾಫಿ ಬೋರ್ಡ್ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರ ಅಂದ, ನಾನು ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಅಂದೇ. ``ಮೇಡಂ, ನಿಮ್ಮ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಗ್ಗಿಂತ ಟೈಮ್ಸ್ ಅವ್ರ circulation ಜಾಸ್ತಿ' ಅಂದ. ಇವನಿಗೇನು ಕಷ್ಟ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ``ಏಕಪ್ಪ, circulation ಕಡಿಮೆ ಅಂತ ದುಡ್ಡು ಕಡಿಮೆ ಇಸ್ಕೊತ್ಯ ? ಅಂದೇ'' ಸುಮ್ಮನಾದ.

ನಮ್ಮ ಜನ ಯಾಕೆ ಹಿಂಗೆ? ಸಂಖ್ಯೆ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಗುಣ ಅಳಿಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಏನಾದರಾಗಲಿ, ನಂಗೆ Express identity ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಭಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಪತಿಕೆಗೆ ಅದರದೇ ಆದ ಛಾಪು ಇದೆ ಹಾಗು ನಂಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ. ಕೂಪ ಮಂಡುಕ ಅಂದರು ಸರಿಯೇ, ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ.

ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟ ಮಕ್ಕಳು....

2009-10-28T02:03:00.000-07:00

ಮೂರನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನಂಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಆಯಾ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ-ಬಂದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಂದು ಶಾಲೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಒಬ್ಬಳು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಕರೆದಳು. ಸರಿ, ನಾನು ಹಾಗು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಇಬ್ಬರು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆವು. ತಿರುಗಿ ಬರಬೇಕಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು. ನನ್ನ ಆ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಇರುವ ದೇವರ ವಿಗ್ರಹವಿತ್ತು, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಡೆದರೆ ಮನೆ ದಾರಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದಳು. ಅಂತು ಇಂತೂ ಮನೆ ಏನೋ ಸಿಗ್ತು (ಕುಂಕುಮ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತೋ ಬಿಡ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ) . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಇತ್ತೆಂದು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಂಗೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ Parle-G biscuit ಕೊಡ್ಸಿದಷ್ಟೇ ಜ್ಞಾಪಕ.

ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅಮ್ಮ ಬಯ್ದಳು ಅಂತ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಇದ್ದರು, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗದರುವ ನಾಟಕ ಮಾಡಿದರು !!!

ಇದು ಯಾಕೆ ನೆನಪಾಯಿತೆಂದರೆ, ಈಗ್ಗೆ ಎರೆದು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಾಸ್ಕೋ ಸಂಸ್ಥೆ (ಬೀದಿ ಹಾಗು ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಸಂಸ್ಥೆ), ಇಲ್ಲಿಂದ ನನಗೆ ಬಾಸ್ಕೋ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವ್ರು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದರು. ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವರನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.

ಸರಿ, ನಾನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಇಬ್ಬರು ಮಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವ KSRTC Bus stand ಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಬಾಸ್ಕೋ ಅವ್ರ ಬೂತ್ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ನಾಲ್ಕು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು. ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ತುಂಬ ನೀರು. ಬಾಸ್ಕೋ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದು ಬಸ್ ಹತ್ತಬೇಕೆಂದು ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಶಾಲಾ ಉನಿಫಾರ್ಮ್ ಇದ್ದ ಕಾರಣ, ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅವ್ರಿಗೆ ಸಂದೇಹ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಬೂತ್ ಬಳಿ ಕರೆ ತಂದರಂತೆ. ಇಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ.

ಆ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರೋದು ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅಳು. ಅವರು ಮೇಡಂ, ನೀವಾದರೂ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ, ಹೆಂಗಸರು ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರು, ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂದರು. ಸರಿ ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಏನು ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದೇ.. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ, ಉಡುಪಿ, ಮಂತ್ರಾಲಯ ಹಾಗು ತಿರುಪತಿ ಅಂತ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ. ಎಲ್ಲಾ ಇವ್ನ, ಇನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ.

ಮತ್ತೆ ಅಳು. ನಂತರ ಅವ್ನೆ ಹೇಳಿದ ಆದರೆ ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದ. ನಾನು ``ಅಲ್ವೋ ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿ ಇರುವ ನೀನು ಮನೆ ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಬಂದೆ'' ಅಂದ್ರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ತೋರಿಸಿ ``ಮಿಸ್, ಅವ್ನು ನಂಗೆ ತಿರುಪತಿ ಲಾಡು ಕೊಡಿಸ್ತಿನಿ ಬಾ ಅಂದ, ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದೆ'' ಎಂದ.

ಅಂತು ಇಂತೂ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಬಳಿ ಬಸ್ ಪಾಸು ಇತ್ತು. ಆ ಮಕ್ಕಳ ಪೈಕಿ, ಪಾಸ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಪ್ರಕರಣ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಫಿಲಂ ತರ `Happy ending'!!!

ನಾನು ಮಹಮ್ಮದ್ ಅವ್ರ ಅಭಿಮಾನಿ!!

2009-10-16T22:40:00.000-07:00

ನಾನು ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ, ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಗಾಗಿ. Degree ಓದಿದ್ದು BSc (Physics, Maths, Electronics), ನಂತರ MA in Journlism. ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೊದಲ inturnship, ಪತ್ರಿಕಾ ಕಛೇರಿಯ ಮೊದಲ ಸಂಪರ್ಕ, ಅದಕ್ಕೆ excite ಆಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ inturnship ಮಾಡಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು excitement ಅಂದ್ರೆ ಮಹಮ್ಮದ್ !!!

ಸರಿ, inturnship ಗೆ ಬಂದ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಪರಿಚಯವಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ದರ್ಶನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಕೇಳೋದು? ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂತು-ಇಂತೂ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಉಪಸಂಪಾದಕರಿಗೆ, ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಅಂತ, ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅವ್ರು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರ್ತಾರೆ. ನಿರಾಸೆ ಆಯಿತು.

ಆನಂತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೇ. ಅವರ ಮಾತು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮಾದ್ಯಮದ ಮಿತ್ರರು, ಅಯ್ಯೋ, ಅವ್ರು ನಿನ್ನೆ ತಾನೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ರು, ಅಯ್ಯೋ ನೀನು ಮುಂಚೆನೇ ಹೇಳಬಾರದೇ, ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನದಲ್ಲಿನ ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ ಬಯಕೆ ಇನ್ನು ಹಂಗೆ ಇತ್ತು.

ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಮದ್ಯಮ ಅಕಾಡೆಮಿ 25 ವರ್ಷ ಪೂರೈಸಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ಮಾಧ್ಯಮ ದಿಗ್ಗಜರನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದರ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಹೆಸರು ಇತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಇತ್ತು. ನನ್ನ excitement ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವತ್ತೇ ಹೋಗಿ, ನಾನು ನಮ್ಮ ಚೀಫ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳಿಸಿ ಅಂತ `advance booking' ಮಾಡಿದೆ. ಅವ್ರು ನನಗೆಲ್ಲೋ ಹುಚ್ಚು ಅನ್ಕೊಂದಿರಬಹುದು!!

ಸರಿ ಆ ದಿನ ಬಂದೆ ಬಿಡ್ತು. ಸಂಜೆ ರವಿಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಕುಳಿತ ಸೀಟ್ ನಿಂದ ಎದ್ದು ಎದ್ದು ನೋಡಿದ್ದು ಆಯಿತು. 25 ಪೂರೈಸಿದ ಮದ್ಯಮ ಅಕಾಡೆಮಿ 25 ಜನರನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. 25 ಜನರಲ್ಲಿ ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದು 24 ಜನ ಮಾತ್ರ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಅದು ಮೊಹಮದ್ ಆಗಿದ್ರು !!! ನಿರಾಸೆ ಆಯಿತು.

ಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ, ಯಾವುದೋ assignment ಮುಗಿಸಿ ಆಫೀಸ್ಗೆ ಬಂದೆ. ನಮ್ಮ ಚೀಫ್ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು, ವಾರ್ತಾ ಭವನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗು ಅಂದ್ರು. ವಾರ್ತಾ ಭವನ, ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಿಂದ 2 ನಿಮಿಷ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ. ಆದರು ನಮ್ಮ ಚೀಫ್ ಗೆ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿ ಹೋದೆ. ಅಂದು V N ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಅವ್ರು ಮದ್ಯಮ ಅಕಾಡೆಮಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಅಂದು last day. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವ್ರು ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಕರೆದಿದ್ರು. ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ send off party ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲ ಗಣ್ಯರು ಮಾತಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಉದಯವಾಣಿ ಸುರೇಶ ಸರ್ ಕೂತಿದ್ರು. ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಅವ್ರು, ಮಾಧ್ಯಮ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ಆಗ ನಂಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಾಗಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಸುರೇಶ ಸರ್ ಬಳಿ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದೇ. ತಕ್ಷಣ ಅವ್ರು, ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರಲ್ಲ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಎಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿ ಸರ್ ಅಂದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಂದ್ರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ, ಬಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ರು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಮಾಡಿದ್ದ ಸರ್ಕಸ್, ಯಾವುದು ಫಲಕಾರಿ ಆಗಿರದೆ, ಅಂದು ಬಯಸದೆ ಬಂದ ಭಾಗ್ಯವಗಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಮಾತಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಸುರೇಶ ಸರ್ ಗೆ ನಂಗೆ ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಇಷ್ಟ ಎಂದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ರು ಹಾಗಂತ ಹೋಗಿ ಅವ್ರ ಬಳಿ ಹೇಳು ಅಂದ್ರು, ನಾನು ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಹೋಗಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಅಂದೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವ್ರು, ನಾವು ಮಾದ್ಯಮದವರು ಇಷ್ಟೇ ಅಂದ್ರು. ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಾರದು, ಹೋಗಿ ಹೇಳು ಅಂದ್ರು. ಅಂತು-ಇಂತೂ ದೈರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಇಷ್ಟ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಅವ್ರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅವತ್ತು ಸಕತ್ ಖುಷಿ ಆಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿವರ್ಗೆ ನಾನು ಯಾರಲ್ಲೂ ಅಭಿಮಾನಿ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಏನೋ ಮುಜುಗರ ಪಡ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೇನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸ್ತ ಇತ್ತು. ಇಷ್ಟ ಅಂದ್ರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಅವತ್ತು ಕಲಿತೆ. ಇವತ್ತು ದೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳ್ತೇನೆ, ನಾನು ಮೊಹಮದ್ ಅವ್ರ ಅಭಿಮಾನಿ : )

I fell in love with Dooradashan again!!!

2009-10-09T22:28:00.000-07:00

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ, ಮೈಸೂರಿನ ಒಂಟಿಕೊಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ವಿ. ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣ (ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನಾವು ಹಂಗೆ ಕರಿಯೋದು) black and white Solidere TV ತಂದರು. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಾ-ಮುತ್ತಾ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದೆ ಟಿವಿ ಇದ್ದದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ನಮ್ಮ ಮನೇಲೆ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ. ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಹಿಂದಿ ಸಿನೆಮ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್, ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪನ್ನು ಹಸಿರಗಿಸುತ್ತದೆ.

ನಂಗೆ ಆಗ ನ್ಯೂಸ್ , ಅದು ದೂರದರ್ಶನದ ನ್ಯೂಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸು. ನ್ಯೂಸ್ ಬರುವ ಮುನ್ನ, 59, 58, 56,.....9, 8, ....1, 0...ಹಿಂಗೆ ಟೈಮ್ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಾದ ನಂತರ, ನ್ಯೂಸ್ signature tune ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ನಕ್ಷೆ ತೋರಿಸಿ, ಅದರೊಳಗೆ, ಆಯಾಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಜನರ ವೇಷ ಭೂಷಣ ಚಿತ್ರ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕನ 5 ನೆ ಕ್ಲಾಸ್ `ಗೌರಿ ಮಿಸ್' ಹೋಲಿಕೆ ಇರುವ ಮುಖ ಬರುತಿತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗು ನನ್ನ ಅಕ್ಕ, ಅದನ್ನು ನೋಡಕ್ಕೆ ನ್ಯೂಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಆ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಒಕ್ಕೊರಿನಲ್ಲಿ `ಗೌರಿ ಮಿಸ್' ಅಂತಿದ್ವಿ. ಇದು ದಿನ ನಡೀತಾ ಇತ್ತು. ಆಗ ಟಿವಿ ಅಂದ್ರೆ ದೂರದರ್ಶನ, ದೂರದರ್ಶನ ಅಂದ್ರೆ ಟಿವಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಪ್ರೀತಿ. I was in love with DD, it was love at first sight : )

ಆಗ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ನ್ಯೂಸ್ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇ . ಇಂದು ಮಾಧ್ಯಮ ಎಷ್ಟು ಬೆಳದಿದೆ ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ನನ್ನ 5 ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಿಂದ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಮದ್ಯೆ ದೂರದರ್ಶನ ಎಂದರೆ, ನಾನು ಹೋಗುವ assignment ಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಬೃಹದಾಕಾರ VHS Camera ಹಿಡಿದು ಬರುವ ಡಿಡಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿ. ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ , ನನ್ನ ದೂರದರ್ಶನದ ಸಂಬಂಧ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿತ್ತು.

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ನಿನ್ನೆ ಬೆಂಗಳೂರು ದೂರದರ್ಶನದವರು ಸುವರ್ಣ ಸಂಭ್ರಮ ಆಚರಿಸಲು, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಇರುವ, ಜ್ಞಾನ ಜ್ಯೋತಿ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಸಂಜೆ 6.30 ಗೆ ಸಮಯ ನಿಗಧಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿ ಇಂದ ಕೇವಲ ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರ ಅಂತಲೋ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿಗಧಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶುರು ಆಗಲ್ಲ ಅಂತಲೋ, ನಾನು ಕಚೇರಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ 6.35.

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ದೇನು? ಇಡಿ ಸಭಾಂಗಣ ಕಿಕ್ಕಿರುದು ತುಂಬಿತ್ತು. ಆಸನಗಳ ಮದ್ಯೆ ಇರುವ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಜನರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಂಗೆ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ಹರ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು. ``ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಬಿಡಿ, press ಇಂದ ಬರ್ತಿರೋದು' ಅನ್ನುವ ಮಾಮೂಲು ಡೈಲಾಗು ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಅವರಂತೆ ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಂತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಿಕ್ಷಿಸಬೇಕ್ಕಾಗಿ ಬಂತು. ಕಾಲು ನೋಯ್ತಿತ್ತು, ಸೊಂಟ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು, ಆದರು ನಂಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಲು ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುವುದು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಂಗೆ ದೂರದರ್ಶನದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸಾಯ್ತು. I fell in love with Dooradashan again!!!

ಅಡೆ ತಡೆಗಳ ನಡುವೆ...

2009-10-03T21:43:00.000-07:00

ಪ್ರತಿ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ reporting, editing, photography, space marketing, advertisement, circulation, ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಬಗೆಯ ವಿಭಾಗಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಭಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಭಾಗದ ಜೊತೆ ಸೇರಿಯೂ ಸೇರದಂತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಎರೆಡು ವಿವಿಧ ವಿಭಾಗ ಎಂದರೆ, ಅಸಮಾಧಾನ, ವೈಮನಸ್ಯ, ಕೋಪ-ತಾಪ ಎಲ್ಲವು ಸಹಜ. ನಾವು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ದೊಷಿಸಿಕೊಂಡರು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ಎಂದರೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಮಾರನೆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನಡೆದ ಘಟನೆ. ಅಂದು ನಾನು ಮಕ್ಕಳ ಮಾರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದರ್ಶಿನಿಗಳಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಮ್ಮ ಮೆಜಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಅನುದಿನವು ಸುಮಾರು ಮಕ್ಕಳು ರಾಜ್ಯ ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ಇತರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಓಡಿಬರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೇನು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇವಲ ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಕಮಿಷನ್ ಗೆ ಇಂತಹ ದರ್ಶಿನಿ ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೋಟೆಲ್ಗಳಿಗೆ ಮಾರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಿ ಟೇಬಲ್ ಕ್ಲೀನ್ ಅಥವಾ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳಿಯುವಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನನ್ನ ಲೇಖನದ ಸಾರಾಂಶ.

ನಮ್ಮ ಆಗಿನ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಸಾಮ್ರಾಟ್ ಚೌಧುರಿ ಅವರಿಗೆ ಇದು ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತೋ, ಏನೋ, ಬರೆದ ಎರೆಡು ದಿನದ ನಂತರ, ಪುಟ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಗಡೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಿನ ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಇಲಾಖೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಶಾಲಿನಿ ರಜನೀಶ್, ಲೇಖನದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತನಿಖೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಅದೇಶಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನ ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರು ಹೋಟೆಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಅವರಿಗೆ ಅಸಮಧಾನ ಆಯ್ತೇನೋ, ಸುಮಾರು ಮೂರೂ ಪುಟ ಫ್ಯಾಕ್ಸ್ ಕಳಿಸಿ, ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಬರಯೇಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ circulation, adverstisement department ಇವರ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತಂದರು. ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ತರದಿದ್ದರೆ, circulation ಅಥವಾ advertisement ಗೆ ಹೊಡೆತ ಖಂಡಿತ ಅಂತ ಮನಗೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೂ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದರು.

ಈ ಮದ್ಯೆ, ಫ್ಯಾಕ್ಸ್ ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ನನ್ನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರು, ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರು, circulation ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಅವರ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಬರೆಯಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ, ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಬರೆಯಲು ಮನಸಿರಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನದಲ್ಲ ತಪ್ಪಿಗೆ, ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ಆದರೆ ಆಗಿದ್ದೆ ಬೇರೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರು, ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು, ನಿನ್ನ ಲೇಖನ ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಎಂದರು. ನಾನು ಬರೆದುದೆಲ್ಲ ಸರಿಯಿದೆ ಎಂದೆ, ನನ್ನ ಮುಂದೇನೆ ಬಂದ ಫ್ಯಾಕ್ಸ್ ಪೇಜ್ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ``I will stand by my reporters, if they are correct. No matter, even if we lose circulation'' (ನಮ್ಮ ವರದಿಗಾರರ ವರದಿಗಾರಿಕೆ ಸರಿಯಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತೇನೆ, ಇದರಿಂದ circulation ಕಡಿಮೆ ಆದರು ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ). ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

ಇದರ ಪರಿಣಾಮ, ನಮ್ಮ circulation (ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ ಅಪ್ಪ ರಾವ್ ಅವ್ರೆ, ನೀವು circulation ಬಗ್ಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಬರಿತಿರ ಅಂದ್ರಿ), ಹೊಡೆತ ಬಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ circulation department, ನಂಗೆ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದ್ದು ಆಯ್ತು. ಆದರೆ, ಅಂದು ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರು, ನನ್ನನ್ನು ವಹಿಸಿ ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ನಂಬಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ TJS George

2009-09-30T22:13:00.000-07:00

ನಂಗೆ ತುಂಬ ಜನ ಕೇಳ್ತಾರೆ, ನಿಮ್ಮ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ circulation ಎಷ್ಟಿದೆ ಅಂತ. ಖಂಡಿತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಇದರ ಓದುಗರಿಗೆ TJS George ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಇಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಿರದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಓದುಗರಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವರ Point of View ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರು, ಅವರ ಓದುಗರು ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗೋ ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೂ ನಂಗೆ ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇರಲಿ, ನಾನು ಹೇಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ನಮ್ಮ George ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದಾಗ, ಆಗುವ `ಅನಾಹುತ' ಬಗ್ಗೆ. ಆಗ ತಾನೆ ಹೊಸದಾಗಿ `ನವ ಉತ್ಸಾಹಿ' ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಉಪಸಂಪಾದಕನಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. English ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಓದಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಬೇರೆ. ಅಂದು ಶನಿವಾರ, ಮಾರನೆ ದಿನ, ಅಂದರೆ ಭಾನುವಾರ, ಪುಟ 1 ರಲ್ಲಿ George ಅವ್ರ column ಬರತ್ತೆ.

ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ, ಯಾವ ಯಾವ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ article ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ಮೊದಲೇ list ಆಗಿರತ್ತೆ . ಆಯಾಯ ಪುಟಗಳ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಉಪಸಂಪಾದಕರು, ತಮ್ಮ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು edit ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಅವ್ನಿಗೆ ಪುಟ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಲೇಖನಗಳ edit ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅವ್ನ ಉತ್ಸಾಹವೋ, ಅಜ್ಞಾನವೋ, George ಕಾಲಂ ಕೂಡ edit ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ. ಸದ್ಯ ಹೆಚ್ಚೇನು ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. George ಕೂಡ ಏನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು, ಆಗ ತಾನೆ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದ್ದ ಮಹಿಳಮಣಿಗೆ George introduce ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂತು. ಸರಿ, ತಾವೇ ಹಿರಿಯರಾಗಿದ್ದು, george ನೋಡಿದರೆ ವಿನಯ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹವರು, ಅಂದು george ತೋರಿಸಿ, ಇವರೇ Mr George ಅಂತ ಹೇಳಿ ಈ ಹೊಸ ಮಹಿಳಾ reporter ಗೆ introduce ಮಾಡಿದರು.

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಮಹಿಳೆ, ``Oh you are George, I keep reading your bylines. You write well. Keep it up,'' (ಓಹೋ, ನೀವೇನಾ George, ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಿತಿರ, ಬರಿತ ಇರಿ. ) ಅಂತ ಅಂದಾಗ introduce ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಹೆಂಗೆ ಆಗಬೇಡ? ಅದು George ಅಂತ ಮೇಧಾವಿ, 6 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ ದಿಗ್ಗಜರಿಗೆ `Keep it up' ಅಂತ ಹೇಳುವುದು ಅಜ್ಞಾನದ ಪರಮಾವಧಿ, ಅದು ಅದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದು....

ನಾನು george ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಪೆದ್ದರು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಹೊಸಬರು. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಿದೆ, ನೆನೆಯಬೇಕಿದೆ. Express ಗೆ ಇಂದು circulation ಇರದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರು, ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೆಸರಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇಂತಹ ಮಾಹನಿಯರು. ಅಂತಹವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಿದೆ.

ತಿರುಕರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ......

2009-09-12T11:31:00.000-07:00

ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಜನರಿಗೇನು ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ. ಇಂತಹವರಿಗಾಗಿ ಮಾಗಡಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ beggars colony ಇದೆ. ಸರ್ಕಾರದವರು, ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಮಾಡುವುದು ಅಪರಾಧ ಅಂಥ ಹೇಳಿ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆ ತಂದು, ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾವೇ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆ ಇದ್ದರು. ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಆಕೆಯ ಮಗಳು-ಅಳಿಯ ಆಕೆಯ ಅಸ್ತಿ ಪಡೆದು, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಮತಿ ಭ್ರಮಣೆಯಾದ ಆಕೆ, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವಾಗ ಇವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ, ಕಾಲೋನಿಗೆ ಕರೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋದೆ. ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಗಳವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು, ಅದು Organic Chemistry ಬಗ್ಗೆ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ರಾಜಕಾರಣ, ದೇಶ, ಶಿಕ್ಷಣ ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಅವಳಿಗೂ ಮತಿ ಭ್ರಮಣೆ ಅಂದರು. ಆದರೆ, ಆಕೆಯ ಮಾತಿನ ವರಸೆ ಮಾತ್ರ ದಂಗು badisitu . ಆಕೆ, ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ವಿಧಾನ ಸೌಧದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಗ್ರಾಮ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಅಂತ ಒಂದು ದಿನ ಯಾವುದೊ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ಅವಳ ವಾಕ್ ಚಾತುರ್ಯ !!!

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಬಹುಶ 21-22 ವರ್ಷ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಮದುವೆ ಆಗಿ, ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು, ಆದರೆ ಅತ್ತೆಯ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ, she left home. ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳಂತೆ. ಅವಳೇ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ, ದಿನ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸಂಪಾದನೆ, ಅಂದರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಸಾವಿರ (ನನಗೆ ಆಗ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಬರುತಿತ್ತು. ಅವಳ ನಸಿಬೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ). ಅವಳ working place ದೇವಸ್ಥಾನ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಂದು ದಿನ 500 ರುಪಾಯಿ ಕೂಡ ಸಿಗುತಿತ್ತಂತೆ.

ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಹೊರಡಲು ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಗಂಟೆ ಬರಿಸಿತು. ಅದು ಊಟದ ಸಮಯ. ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆಂದೇ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಂದ. ನಾನು, ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಊಟ ಮಾಡಲ್ಲ, ಆಫಿಸ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾಡ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು `ಮೇಡಂ, ಇದು ತಂಗಳು ಅನ್ನ ಅಲ್ಲ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಅಡುಗೆ' ಎಂದ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿ ಅವನನ್ನು ಸಾಗ ಹಾಕಿ ನನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸಿದರು : )

ಮಾಗಡಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಮುಗ್ದತೆ !

2009-09-08T09:44:00.000-07:00

ಈ ಬಾರಿಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮಾಗಡಿ ತಾಲ್ಲುಕಿನ ಹೊಸಪಾಳ್ಯದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಇಬ್ಬರು ಶಿಕ್ಷಕರು. ಅವರಿಬ್ಬರು ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಗು ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಅವರಿಗೆ ಬೇರೆಡೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗಬಾರದೆಂದು ಶನಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಶಾಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದವರು ಮಾಗಡಿಯ ಕಲ್ಯ ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಬಾಲ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗಾಗಿ ಚಿಗುರು ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸರೋಜಮ್ಮ ಎಂಬುವವರು. ಶಾಲೆಗೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ, ಅವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೋದಾಗ, ಅವರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಎದುರು ಇನ್ನೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಇದ್ದದ್ದು ಕಂಡು ಬಂತು.

ಪತ್ರಕರ್ತರ ಬುದ್ದಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗತ್ತೆ, ಏನೋ ಅಸಹಜ ಇದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಸರೋಜಮ್ಮನವರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 600 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ 2 ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂದರು.

ನಾನು ಬಂದದ್ದು ಬೇರೆ ಉದ್ದೆಶಕ್ಕಾದರು, ಇನ್ನೊಂದು story ಸಿಕ್ಕಾಗ ಯಾಕೆ ಬಿಡಬೇಕು? ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ಆಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಅನಿರುದ್ಧ ಕೂಡ ಇದ್ದ. ಸರಿ, ಗಾಡಿ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು (ನಾನು ಹಾಗು ಅನಿರುದ್ಧ) ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು, ಶಾಲೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಅದು ಊಟದ ಸಮಯ, ಶಾಲೆ ತುಂಬ ಗದ್ದಲವೋ ಗದ್ದಲ.

ನಾನು ಅಂದು ಜೀನ್ಸ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಟೀ ಶರ್ಟ್ ಹಾಗಿದ್ದೆ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವೇಷ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತೇನೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಮದ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ವೇಷ . ಅವನು ಮೂಲತಃ ಬೆಂಗಾಲಿ. ಬಲ ಬುಜದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ tattoo ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತಲೆ ತುಂಬ ಗುಂಗುರು ಕೂದಲು, ಅದು ಮುಖ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿದೆ.

ಸರಿ ಅನಿರುದ್ದನ digital camera ನೋಡಲು ಮಕ್ಕಳು ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿರದ ಕಾರಣ ನಾವು ಇಂಗ್ಲಿಷ ನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ (ನಮ್ಮ ವೇಷ ಭೂಷಣ, ಭಾಷೆ ಎಂದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ) ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೇಳಿದ ``ಇವರು ಯಾರು ? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ?'' ...ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು: ``ಏಯ್ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವ, ಇವರು ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ''...!!!

ನಮ್ಮ ಸಿಟಿ ಮಕ್ಕಳು ಅಮೇರಿಕಾ ಜನರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು, ಜನರನ್ನು, ಕೊನೆಗೆ ಚಾಕಲೇಟ್ ಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬುದ್ದಿವಂತರಿದ್ದಾರೆ, ನಿಜ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಬೇಡದ್ದನ್ನು ಕೂಡ ಕಲಿತಿರುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಮುಗ್ದತೆ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕೇವಲ 50 km ದೂರದ ಮಾಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇವರ ಮುಗ್ದತೆ ಮುದ ನೀಡಿತು.

ಪತ್ರಗಳು ಸರ್ ಪತ್ರಗಳು

2009-08-08T21:29:00.000-07:00

ನಾನು ಬರೆದ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಓದುಗರು ಕಡಿಮೆ, ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದರೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದೆ ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿ, ಲೇಖನ ಓದಿ, ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗೋ ಇಲ್ಲ ನನ್ನ ಈ-ಮೇಲ್ ಗೋ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಪತ್ರಗಳು ನನ್ನ inbox ಇಂದ delete ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವುಗಳು ನನ್ನ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯು ಹೌದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರು ಅದನ್ನು `Letters to the Editor' column ಅಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದು ಆಯಿತು.

ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕೃಷ್ಣನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ (ತಾವು ತಪ್ಪು ಭಾವಿಸಬಾರದು), ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟು ಸರತಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ, ನನಗೆ ಕೆಲವು ಖೈದಿಗಳ ಹೆಸರು ಕೊಡ ಗೊತ್ತು (ನನ್ನ ನೋಡಿ ಹೆದರುವುದು ಬೇಡ). ಇದರ ಫಲವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಖೈದಿಯೋಬ್ಬನ ಪತ್ರ ಬಂತು, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯು ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿಯೂ ಆಯಿತು. ಆಗಿನ್ನೂ ನಂಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಮ್ಮಂಗೆ ದಿಗಿಲೋ ದಿಗಿಲು. ಅವಳಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಹಸ್ರನಾಮ ಕೂಡ ಆಯಿತು.

ಇದೆಲ್ಲ ಹಳೆ ಕತೆ. ಮೊನ್ನೆ, ಮೊನ್ನೆ, (ಬಹುಶ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಆಗಿರಬಹುದು), ನಾನು `job consultancy' ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದು ಪುಟ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಣೆ ಆಯಿತು. ಪ್ರಕಟಣೆ ಆದ ಎರೆಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ inbox ಸುಮಾರು ಏಳು ಪತ್ರಗಳು ಬಂತು. ನನ್ನ ಕಾಲು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇರದಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ, ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಸುಮಾರು ಆರು ಪತ್ರಗಳನ್ನು, page 2 of main edition ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರೆಡು ಪತ್ರಗಳನ್ನೂ Letters to the editor, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪತ್ರ ಇದ್ದ ಕಾರಣ, ಪುಟ 2 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು).

ಕಳೆದ ವಾರ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ ದಿನಾಚರಣೆ ಸಂಧರ್ಭವನ್ನು ಕೆಲವು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ inbox ಪತ್ರ ಒಂದು ಬಂತು. ಇನ್ನು ಹಳೆಯ ಲೇಖನದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಾರಣ, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಪತ್ರಗಳ ಕನಸು ಕಾಣಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಕನಸು ಠುಸ್ !!

ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ ಹೀಗಿತ್ತು: ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಕಾಸ್ಮೊಸ್ ಲೇಔಟ್ ನಲ್ಲಿ august 15 ರ ಒಳಗೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡರೆ, Maruthi Swift car free ಅಂತ ಬರೆದಿದ್ದೀರ, ದಯವಿಟ್ಟು builder contact number/ address ಕೊಡಿ ಅಂತ IBM ನಿಂದ ಒಬ್ಬ software engineer ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದ. !!!!! (ಇದು ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಸದ್ಯ)

ಪೆದ್ದುತನದ ಪರಮಾವಧಿ !!

2009-08-02T10:04:00.000-07:00

ಇದು ಸುಮಾರು 5 ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ನಾನು ಬಹುಷಃ Vijay Times ನಲ್ಲಿದ್ದೆ ಅಂತ ಕಾಣೋತ್ತೆ. ಸರಿ ಒಮ್ಮೆ ನನಗೆ, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಾವುದೋ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸೆಮಿನಾರ್ ಗೆ ನನ್ನನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆದೇ ಅಂತಲೋ ಇಲ್ಲ ನವಿಲು ಕುಣಿದುದನ್ನುನೋಡಿ ಕೆಂಬೂತ ಕುಣಿತು ಅಂತಲೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ IISc Director ಬಲರಾಂ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನ ಸಭಾಂಗಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದಲೇ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿತ್ತು. ಮಾದ್ಯಮದವರು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೇಜಾರಾಗುವ ಬದಲು ನಂಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಆಯಿತು. ಒಂದು exclusive story ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂತ ಕನಸ್ಸು ಕಾಣಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಇನ್ನು ಎರೆಡೋ ಮೂರೋ ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ byline ಹುಚ್ಚು ಬೇರೆ.

ಆದರೆ ಏನು ಕೇಳಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಬಲರಾಂ ಅವ್ರು ಏನೋ `Stem cells' ಅಂತ ಅದೇನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೇಳಿದರು, ನನಗೋ ತಲೆ ಬುರುಡೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಆದ್ರೆ exclusive story ಹುಚ್ಚು ಇನ್ನುಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರಾಗಲಿ ಅಂತ ವಂದನಾರ್ಪಣೆ ಆಗುವರೆಗೆ ಕಾದೂ, organisers ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನಾನು press ಇಂದ , ಬಲರಾಂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

ಸರಿ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಬಲರಾಂ ಅವರ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನಾನು ಆಗ ತಾನೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅದಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರೆಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಹೊರಟೆ. ನನ್ನ ಆ ಪ್ರೆಶ್ನೆ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಪೆದ್ದುತನದ ಪರಮಾವಧಿ ಸಾರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಅವರಿಗೆ `Whats happening at IISc?' ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

IISc, ಭಾರತದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಮುದ್ರ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಸಾವಿರಾರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಶೋದನೆ ಅಥವಾ ಅದ್ಯಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಎಂದರೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಅಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಹೆಂಗಾಗಬೇಡ? ಇದೊಂದೆ ಸಾಕಿತ್ತು, ನಾನು `L Board' ಅಂತ ಬಿಂಬಿಸಲು. ಅವರು, ನನ್ನ ಪ್ರೆಶ್ನೆ ಕೇಳಿ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಗ್ತಾ ಇದೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವದಿಲ್ಲ ಅಂದರು.

ನಾನು ಸೆಮಿನಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ `Stem cells' ಬಗ್ಗೆ ಏನೋ ಕೇಳಿದೆ, ಅವರು ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಬದುಕಿದೆಯ ಬಡ ಜೀವ ಅಂತ ಹೊರಬಂದೆ. ಪ್ರೆಸ್ ಎಂಬ ಅಂಕಿತ ದೊಡ್ಡದೆಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು. ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯತೆ ಇರಬೇಕು? ಅಲ್ಲವೇ? ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಪ್ರಾರಂಭ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಲಿತ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದು.

ಬಿಟ್ಟಿ ಯಾತ್ರೆ!!!

2009-07-26T21:35:00.000-07:00

ನಾವು ಮದ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು, ಬಿಟ್ಟಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು. ಎಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿ ಸಿಗತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಗಿ ಬಿಳುವವರು. ಕಾಫಿ ಪುಡಿ ಜತೆ ಸಕ್ಕರೆ ಫ್ರೀ, ಸೋಪು ಪುಡಿ ಜತೆ ಬಕೆಟ್ ಫ್ರೀ, ಎರೆಡು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಕೊಂಡರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಉಚಿತ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಜೊತೆ ರಬ್ಬರ್, ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಜತೆ ಬಾಚಣಿಗೆ, ನಾಯಿ ಜತೆ ನಾಯಿಮರಿ ಫ್ರೀ.....ಒಂದೇ ಎರೆಡೆ. ಈಗ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ಇದರದೇ ಹಾವಳಿ. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಇಂದ ಹಿಡಿದು ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಮಾಲ್ ವರಗೆ ಇದೆ ಕತೆ, ಟೋಪಿ ಹಾಕುವ ಕತೆ.

ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಜನರು ಕೂಡ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಯಾವುದಾದರು ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಇಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಬೀಳುವ pamphlet ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಫ್ರೀ ಇದ್ದೀಯ ಅಂತ ನೋಡಿ ಹೋಗೋ ಜನಕ್ಕೇನು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೋಟೆಲ್ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಇಂದ ಜನರಿಗೆ ಏನಾದರು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮುಂದಾದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸುಸಜ್ಜಿತ ವಾಹನವೊಂದು ಕೊಂಡರು, ` ಉಚಿತ ಯಾತ್ರೆ' ಮಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನ ಕೂಡ ಬಂತು. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಜನರ ಕಣ್ಣು ಕಿವಿ ಎರೆಡು ಚುರುಕಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿ, ಕಾಶಿ, ರಾಮೇಶ್ವರ, ವಾರಣಾಸಿ, ಗಯಾ, ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರಂತೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿತ್ತು.

ಸರಿ, ಜನರು ಹೋಟೆಲ್ ನವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಮಾಡಿ ತಲೆ ತಿನ್ನಲು ಹತ್ತಿದರು, ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ, ಯಾರು, ಎಷ್ಟು, ಹೇಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಆಗಾತ ಕಾದಿತ್ತು. ಅದು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಲ್ಲದೆ, ಶವಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಶವಗಾರ ವಾಹನವಾಗಿತ್ತು. ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಲಿಕನು `ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರ' ವಾಹನಕ್ಕೆ `ವೈಕುಂಠ ಯಾತ್ರೆ' ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಜನ ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದರು.

ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯ ಶವ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ವಾಹನಗಳು ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗದ ಕಾರಣ, ಆ ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಲಿಕನು, ` ವೈಕುಂಠ ಯಾತ್ರೆ' ಉಚಿತ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದ್ರೆ ಜನರ ಅಪಾರ್ಥ ಅವರಿಗೆ ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಳಕುವಂತೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು. `ಉಚಿತ' ಸೇವೆ ಎಂದರೆ ಮುಗಿಬಿಳುವ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ, ಇದು ಮಾತ್ರ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು !!!!

`Survey' ಜನ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು

2009-07-15T08:29:00.000-07:00

ಇವತ್ತಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು `survey' ಕತೆ. ನಮ್ಮ Indian Express collegue obbaru ಹೇಳಿದ ಹಳೆ ಕತೆ. ಇದಾಗಿ ಸುಮಾರು ೧೦ ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ. ಅವರು ಆಗಿನ್ನೂ Journalism MA, Mangalore University ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದರಂತೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು `Media survey' ಅಂತ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಅದು ಯಾವುದಾದರು ದೂರ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ.

ಅವರ batch ಕೂಡ ಇಂತಹದೇ ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿದರಂತೆ, ವಿಷಯ: ``ಕೊಡವರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ' , ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವ್ರು ಕೊಡಗಿನ ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ತಾಲ್ಲೂಕನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. `Survey' ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಮರಳಿ, ಸರ್ವೇ ಫಲಿತಾಂಶ ನೋಡಿದಾಗ, ಶೇ 60 ರಷ್ಟು ಜನ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರಂತೆ, ಉಳಿದ ಶೇ 40 ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಗಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ, ಇವರಿಗೂ ಹಾಗು ಇವರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ತಮ್ಮ guide (professor) ಗೆ ತೋರಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಶೇ 55 ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕೊಡಗು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ , ಉಳಿದ ಶೇ 45 ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಿಗೆ ನಂಬಿಸಿದ್ದು ಆಯ್ತು.

ಇವರ ಈ media survey report ಬಳಸಿ, ಸ್ಥಳೀಯ ಹಾಗು ಇನ್ನಿತರ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಲೇಖನ ಮಾಡಿ, ಕೊಡವರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆದದ್ದು ಆಯ್ತು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಧಾನ ಸೌಧದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯು ಆಯ್ತಂತೆ. ಹೀಗೆ ಸರ್ವೇ ರಿಪೋರ್ಟ್ ತಿರುಚಿ ನಾಳಿನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಗಳು, ಬೆಳೆಯುವ ಪೈರು ಮೊಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ ತೋರಿಸಿದ ಕತೆ ಇದು.

ನಾನು ಈ ಟಿವಿಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದು

2009-07-06T21:05:00.000-07:00

ಆಗ ನಾನು second year MA ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದಂತೆ ವಾನಳ್ಳಿ ಸರ್ (ಇವರು, ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮೇಷ್ಟ್ರು) ಇಂದ ನನಗೆ ಬುಲಾವ್ ಬಂತ್ತು. ಆಗ ಮದ್ಯಾನ್ಹ ಊಟದ ಸಮಯ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತಿದ್ದಂತೆ, ವಾನಳ್ಳಿ ಸರ್, ಮೂರೂ ಗಂಟೆಗೆ ಈ ಟಿವಿ ಆಫೀಸ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಅಂದ್ರು. ನನಗೋ ತಲೆ ಬುಡ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಲೋಕಸಭಾ ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಸಮಯ. ಈ ಟಿವಿಲಿ ದಿನ ರಾತ್ರಿ `ನೇತಾರ ಪ್ಲಸ್ ಮೈನಸ್ ' ಅಂತ, ಆಯಾಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಎಂ ಪಿ ಸಂದರ್ಶನ ಪ್ರಸಾರವಗುತಿತ್ತು. ಇದಕಾಗಿ ಈ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಯವರು, ಆಯಾಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಏಳು ಮಂದಿ, ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಅವರಿಂದಲೇ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸುತಿದ್ದರು.

ಆಗ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಶ್ರೀಕಂಠದತ್ತ ನರಸಿಂಹ ರಾಜ ಒಡೆಯಾರ್ ಸಂಸದರಾಗಿದ್ದರು. ವಾಹಿನಿಯವರು ವಾನಳ್ಳಿ ಸರ್ ಗೆ ಯಾರಾದ್ರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಅಂದರಂತೆ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರಂತೆ. ನನಗೋ ನ್ಯೂಸ್ ನೋಡುವ ಪರಿಪಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ಒಡೆಯಾರ್ ನಮ್ಮ ಸಂಸದ ಅನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಮತ್ತೇನು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯ್ದುಕೊಂಡು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.

ಆಗ ಈ ಟಿವಿ ಆಫೀಸ್ ಅಶೋಕ ರೋಡ್ನಲ್ಲಿತ್ತು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏಳು ಮಂದಿ ಜನರಲ್ಲಿ, ನಾನೊಬ್ಬಳೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ. ಮೊದಲೇ ಏನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಿ ಅಂತ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ತಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿತ್ತು. ವಾನಳ್ಳಿ ಸರ್ ಗೆ ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ. ಸರಿ ಆಗ ನಂಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ನನ್ನ seniors, ನವೀನ ಮತ್ತು ರಘುಪತಿ. ಅವರಾಗಲೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಮೊದಲು ರಘುಪತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಏನು ಕೇಳಲಿ ಅಂದರೆ, ``ನಿಮ್ಮ ಈ ಗಾತ್ರದ ಗುಟ್ಟೇನು, ನಂಗು ಹೇಳಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಂತೆ ಆಗಬೇಕು,' ಅಂತ ಕೇಳು ಅಂದ. ಇವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ತಪ್ಪು ಅಂತ, ನವಿನನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಅವನೋ MP fund ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳು ಅಂದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೈರ್ಯ ಬಂತು.

ಈ ಟಿವಿ ಆಫೀಸ್ ಇಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಒಡೆಯಾರ್ ಬಂದ್ರು, ಕುರ್ಚಿಯ ತುಂಬಾ ಕೂತುಕೊಂಡರು, ಸರಿ ಇನ್ನೇನು? Lights, camera, action ! ನನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು MP funds ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟರು. ನನಗೋ ಜೀವ ಕೈಗೆ ಬಂತು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ವಾನಳ್ಳಿ ಸರ್ ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಪ್ಪ ಸಿಗಿಸಿದರು ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಮೈಕ್ ಬರುತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ``ಇಂದಿನ ಮೈಸೂರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾತನವರ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಕಾರಣ, ಅದು ರಸ್ತೆ ಇರಬಹುದು, ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಚರಂಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬಹುದು, ಎಲ್ಲವು ಅವರ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಫಲ. ನಾಳಿನ ಮೈಸೂರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ vision ಏನು?'' ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೇಗೆ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ, ಅಂದು ಈ ಟಿವಿಲಿ ಮದ್ಯನ್ಹದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವರೆಗೂ, ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಹಿರಾತು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಜಾಹಿರಾತು ತೋರಿಸಿದರು, ನಾನು ಹುಡುಗಿ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣದಿಂದಲೋ ಏನೋ, ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಹಾಗು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಬಿತ್ತರಿಸಿದರು, ಅದು ಚರಂಡಿ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮನಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ನೆಂಟರು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಫೋನೂ ಫೋನು. ಅಮ್ಮಂಗೆ ಮಗಳು ಫೇಮಸ್ ಆದೆ ಅಂತ ಫುಲ್ ಖುಷ್ : )

ಕ್ಷಮಿಸಿ : (

2009-07-06T20:55:00.000-07:00

ಆತ್ಮಿಯರೇ,

ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ದಿನಾ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಿತಾ ಇದ್ದೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ನನ್ನ ಆರಂಭ ಶೂರತ್ವ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಸೋಮಾರಿತನ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ ಕೂಡ. ಹಾಗಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು ನಿಂತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಯಾರು ತಾನೆ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬರವಣಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದರು ಕೂಡ. ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತಿದ್ದೇನೆ.

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹೀಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿರಲಿ.

ನಿಮ್ಮ

ಅಶ್ವಿನಿ

ರಾಜ್ ಪುಣ್ಯತಿಥಿ

2009-06-12T08:40:00.000-07:00

April 12, 2006 ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣಾವ್ರು ಹೋಗಿದ್ದ ದಿನ. ಅದಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗುತ್ತ ಬಂದರು ಅವರ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಹಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲನೆ ಪುಣ್ಯತಿಥಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರು ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕುತಿದ್ದರು.

ಎಲ್ಲರು ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದರೆ, ಹೊರತು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸತ್ತ ಜನರನ್ನಲ್ಲ. ಸರಿ, ನಾನು ಅವರುಗಳ (ಎಂಟು ಮಂದಿ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರು) ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಅಂತೆಯೇ, ನಗರದ ನಂದಿನಿ ಬಡಾವಣೆಯ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ಗೆ ಹೋಗಿ FIR ಹುಡುಕಿಸಿ, ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇಸ್ಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿ ಬರೆದೆ. ಒಂದು ಬರೆದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕರು, series ಮಾಡಿ `One year without Raj' ಅಂತ ಬರೆದದ್ದು ಆಯ್ತು.

One year without Raj, 5 part series ಆಗಿ ಬರೆದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಚೀಫ್ ನನಗೆ ಅವರ ಮೊದಲನೆ ಪುಣ್ಯ ತಿಥಿಗೆ ಅವರ ಸಮಾಧಿ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡು ಎಂದು ಕಳಿಸಿದರು. ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ, ಆ ವಾರ ನಾನು ಬರಿ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಬಗ್ಗೆನೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಅಂದು ಅವರ ಸಮಾಧಿ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ತಿರುಪತಿ ಸಾಲಿನಂತೆ ಇತ್ತು. 50 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಮಾಧಿ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾಗಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ... ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಹಾಗಿತ್ತೇನೋ, ಸತ್ತ ಮೇಲು, ಜನರಿಗೆ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪುಣ್ಯ ಮಾದ್ಯಮದವರಿಗೆ ಶ್ಯಾಮಿಯಾನ ಹಾಕಿ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಇದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬ ಕುಡುಕ, ಡಾ ಡಾ ಡಾ ಡಾ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ಗೆ ಜೈ, ಡಾ ಡಾ ಡಾ ಡಾ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ಗೆ ಜೈ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಬಂದ. ಮೂರೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡ್ತಾನೆ, ಆ ರೀತಿಯ ಜೈಕಾರ ಹಾಕ್ತಾನೆ. ಇದೆ ಪುನರಾವರ್ತ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ವಿಜಯ ಕರ್ಣಾಟಕದ ರಾಘವೇಂದ್ರ, ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಹೊರತಾಗಿ, ಬೇರೆ ಇನ್ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಅವ್ರಿಗೆ ಗೌರವ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ನೀಡಿತ್ತಾ ಅಂತ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ.

ಅವ್ನು ಹೋಗುತ್ತಲೇ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕುಡುಕ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ``ಅಣ್ಣಾ, ಹೊರಟೆ ಹೋದ್ಯಾ '' ಅಂತ ಬೊಬ್ಬಿಡುತ್ತಾ ಬಂದ. ಬಂದವನೇ ಸಮಾಧಿ ಬಳಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ. ಆಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಏನೋ, ರಾಜ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ``ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪಿ, ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಸಮಾಧಿ ಎಂದರೆ, ಪುಣ್ಯ ಸ್ಥಳವಿದ್ದಂತೆ. ಅದನ್ನು ಅಪವಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ಯಲ್ಲೋ,'' ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಆಚೆ ಎತ್ತು ಬಿಸಾಡಿದರು.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮುನ್ನ, ಚಂದ್ರು ಕತೆ ಇದೆ. ಅವನು ಕೂಡ ಅವರ ಮೊದಲನೆ ಪುಣ್ಯ ತಿಥಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವ್ರ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ, ರಾಜ್ ಇಲ್ಲದ ಆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಾಗು ಮೊದಲನೆ ಪುಣ್ಯ ತಿಥಿಯ ಆಚರಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯುತಿದ್ದ. ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅವ್ರ ಪುತ್ರ (ಯಾವ ಪುತ್ರ ಎಂದು ನೆನಪಿಲ್ಲ) ಕೇಳಿದನಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಜಿಯವರ ಮೊದಲನೆ ವರ್ಷದ ಪುಣ್ಯ ತಿಥಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸುತೀರ ಎಂದು, ಅದಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ ಪುತ್ರ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ : ``ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಹೀಗೆ ಆಚರಿಸುತಿದ್ದೆವೋ, ಈ ವರ್ಷವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ,''

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂದ್ರು ನಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಇದು ರಾಜ್ ಮೊದಲನೆ ಪುಣ್ಯತಿಥಿ ನೋಡಿ?

ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವರುಗಳು!!!

2009-06-11T09:23:00.000-07:00

ಕನ್ನಡ ನಾಡಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವಷ್ಟೇ ಬಹುಶಃ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿರಬಹುದು. ಪೂಜಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ನೆಪ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ, ಹಬ್ಬಗಳಿಗೇನು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ. ಇವರ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ರಜೆ ಕೊಡಲು ಹೋದರೆ, ವರ್ಷದ 365 ದಿನಗಳು ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು ತುಂಬ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಕನ್ನಡದ ಸಾರ್ವಭೌಮ ನಟ ಡಾ ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇಂತಹ ಅಣ್ಣಾವ್ರು ಇಹಲೋಕ ಪಯಣಿಸಿದಾಗ ಈಡಿ ನಾಡು ಶೋಕ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಲಭೆ ಎದ್ದ ಕಾರಣ, ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ವಾಹನಗಳೇ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿ ವಾಹನಗಳು ಕಾಣುತಿದ್ದರು, ನಮ್ಮ `ಕನ್ನಡ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು' ಅವುಕ್ಕೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರ ಅಭಿಮಾನದ ಭಯಕ್ಕಾಗಿ, ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಓಡಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಹಾಕಿಕೊಂಡೋ ಇಲ್ಲ ಕನ್ನಡದ ಭಾವುಟ ಏರಿಸಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವುಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾದ್ಯಮದ ವಾಹನಗಳು ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಗಿನ್ನೂ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ VRL ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸೇರಿತ್ತು. VRL ಎಂದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಖಾಸಗಿ ರಸ್ತೆ ಸಾರಿಗೆಯ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಮಾಡಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೆ ವಾಹನಗಳ ಕೊರತೆ ಏನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮ ಮಟ್ಟದ ಕ್ವಾಲಿಸ್ ಗಾಡಿಗಳನ್ನು pick and drop ಮಾಡಲು ಇದೆ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಣ್ಣಾವ್ರ

ಈ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ವಾಲಿಸ್ ಗಾಡಿಗಳು ಕೂಡ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಾಡಿ ಎಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತಿತ್ತೆ ಹೊರತು, Vijay Times ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಲ್ಲೇಟು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಂತ ವಾಹನದ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆ ದಿನ, ಹೀಗೊಂದು ಇವರ ಕ್ವಾಲಿಸ್ ರಸ್ತೆ ಮೇಲಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡ ಪರ ಗುಂಪೊಂದು ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲದ ಗಾಡಿಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಎಸೆದು, ಗಾಜನ್ನು ಚೂರು ಚೂರು ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಕ್ವಾಲಿಸ್ ವಾಹನದ ಚಾಲಕ ಸ್ವಲ್ಪ ದೈರ್ಯದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ, ಕಾರಣ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಭಾವಚಿತ್ರ. ಆ ಗುಂಪು ಇವನ ಗಾಡಿ ಬಳಿ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಚಾಲಕನು, ಸ್ವಲ್ಪ ದೈರ್ಯವಾಗಿಯೇ, ಕಾರಿನ ಮುಂಬಾಗದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿದ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಭಾವಚಿತ್ರದ ಕಡೆ ಕೈ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ಇನ್ನೇನು ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಂಪಿನ ಸದಸ್ಯನೋಬ್ಬನು, ಆವೇಶ ಬಂದವನಂತೆ ``ಅಣ್ಣಾವ್ರೆ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಯಾಕೆ? '' ಎಂದು ಹೇಳುತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ಸಹಚರರು ಕಲ್ಲು ಎಸೆದು ಕ್ವಾಲಿಸ್ ವಾಹನದ ಗಾಜನ್ನು ಪುಡಿಪುಡಿ ಮಾಡಿದರು.

ಇವರು ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಂತೆ!!!

ಹೀಗೊಂದು ವಧು ಅನ್ವೇಷಣೆ !

2009-06-07T09:07:00.000-07:00

ಆಗಿನ್ನೂ ನಂಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಾನೊಬ್ಬ eligible bride candidate ಆಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಆಗ transport beat cover ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅನುದಿನವು ಯಾವುದಾದರು ಚಕ್ರಗಳ ಹಿಂದ್ ಓದುತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೊಮ್ಮೆ, BMTC ಅಧಿಕಾರಿಯೋಬ್ಬರು ಶಾಂತಿನಗರದ ಕಚೇರಿಗೆ ಬರ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಯಾವುದೋ ತುರ್ತು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಬಳಿ ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಕೂಡ ಅವರಷ್ಟೇ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

ಅವರ ಚೇಂಬರ್ಗೆ ಹೋದೆ, ಬೇಡವೆಂದರೂ ಬಿಡದೆ ಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ನನಗೆ ಏನು ಓದಿದ್ಯ, ಯಾವ ಊರು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ವಾಸ, ಅದು-ಇದು ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲಸದ ಮದ್ಯೆ ಈ ರೀತಿಯ informal talks ಬರತ್ತೆ. ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದೆ.

ಅವ್ರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತಮ್ಮ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ``ಅವನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ, double graduate. MBA ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ನಮಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ. ನಮ್ಮ ಮಗ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ, ನೋಡಕ್ಕೆ ಸಿನೆಮಾ ನಟನ ತರ ಇದ್ದಾನೆ, ಒಳ್ಳೆ ಹೈಟು, ಒಳ್ಳೆ ಬಣ್ಣ ,'' ಹೀಗೆ ಅವರ ಮಾತು ಹೋಗುತಿತ್ತು.

ನನಗೋ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವುದ ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಟಿ ಕೊಟ್ಟು, ತಲೆ ತಿಂತ ಇದ್ದರೆ ಅಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ನಾನು ಕಾಣ ಬೇಕಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿದ್ದು ಆಯಿತು.

ಅವರ ಮಾತು ಇನ್ನು ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ``ಮಗನಿಗೆ ಇನ್ನು 27 ವರ್ಷ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಇನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಆಗ್ಲಿ ಅಂದರು, ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸೋಣ ಅಂತ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಳೆ,'' ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಅವ್ರು, ಇದ್ದಕ್ಕಿದಂತೆ ``ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಲಿಂಗಾಯತರಿಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ವ?,'' ಅಂದರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಅವಾಗಲೇ ನಂಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು.

ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ಇದ್ಯಾವ ಗ್ರಹಚಾರ ನನಗೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು, ಇಲ್ಲ ಎಂದೆ. ``ಏನೋ ಋಣಾನುಬಂಧ ,'' ಅಂತ ವೇದಾಂತ ನುಡಿದರು.

ಆಮೇಲೆ ಸದ್ಯ, ನನಗೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಸುದ್ದಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅವತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು, ನಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಇನ್ನೆಂದು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

Office ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ``ಹೂ ಅನ್ನಬೇಕಿತ್ತು. ನಿಂಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು BMTC exclusive stories ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು, ಆದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಅಧಿಕಾರಿ ಬಳಿ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು,'' ಎಂದು ಎಲ್ಲರು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು.

ನಮಸ್ಕಾರ ನಮಸ್ಕಾರ ನಮಸ್ಕಾರ

2009-06-05T11:17:00.000-07:00

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಗ್ನಿ ಶಾಮಕ ದಳದವರು ಗಣೇಶ ಹೆಸರೆತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು, ಉರಿದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಹಲೋ ಗಣೇಶನ್ನನಾ? ನಮಸ್ಕಾರ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಕೊಡ್ತೀರ ಪ್ಲೀಸ್, ಗಣೇಶಣ್ಣ ಏನ್ರಿ ? Comedy ಟೈಮ್ಸ್
ಗಣೇಶನಿಗೆ ಕೊಡ್ತೀರ? ನಂ ಗಣೇಶು ಇದ್ದಾನ? ಅಂಕಲ್ ಪ್ಲೀಸ್ ಗಣೇಶ ಮಾಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಕೊಡಿ.
ಇಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ಕರೆಗಳು ದಿನನಿತ್ಯ ಅಗ್ನಿ ಶಾಮಕ ಕಚೇರಿಗೆ ಬರ್ತಾನೆ ಇರ್ತಾವೆ. ಗಣೇಶನು ಇಲ್ಲಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯು ಅಲ್ಲ, ಉದ್ಯೋಗಿಯು ಅಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಗಣೇಶನಿಗಾಗಿ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೌದು, ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಅಗ್ನಿ ಶಾಮಕ ದಳ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂ ! ಇದೇನು ಎರಡಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಅನ್ಕೊತಾ ಇದ್ದೀರಾ?
ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ. `ನಮಸ್ಕಾರ ನಮಸ್ಕಾರ ನಮಸ್ಕಾರ' ಅಂಥ ಹೇಳಿ `Comedy Times' ನಿಂದ `Golden star' ಆಗಿರುವ ಗಣೇಶನ ಕತೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಉದಯ ಚಾನೆಲ್ನ Comedy Times ಎಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಇತ್ತೆಂದರೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪನಿಯೊಂದು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಇದು ಹೀಗಿತ್ತು : 1010101010
ಇದು ಅಗ್ನಿ ಶಾಮಕದವರ toll free number 101 ಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಇತ್ತಾದರಿಂದ, ಅಲ್ಲಿಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯವರಿಗೆ ದಿನ ಗಣೇಶನ ಕತೆ ಕೇಳಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಗಣೇಶ ಎಂದರೆ ಬೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ``ಕರೆ ಮಾಡಿದವರೇ ಕರೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಅವ್ರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸರತಿ ಹೇಳಿದರು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿವರೆಗೆ ನಮಗೆ ಇದರದೇ ಕಾಟ '' ಅಂತ ಪೆಚಾಡ್ತಾರೆ.
ಇದು ಗಣೇಶನ ಮಹಿಮೆಯೋ, ಗಣೇಶನ ಶಾಪವೋ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.!!!

ಇದು ವಾಟಾಳ್ಗೆ ಮಾ(ಮೂ)ತ್ರ ಸಾಧ್ಯ!

2009-06-04T21:12:00.000-07:00

ಎಮ್ಮೆ, ಕತ್ತೆ, ಕುದುರೆ ಗಾಡಿ, ಹೀಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿ ಹಿಡಿದು ಧರಣಿ ಕೂಡುವವ ಈತ ಪ್ರಾಣಿದಯಾ ಸಂಘದ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವ, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪಕ್ಷದ ವಾಟಾಳ್ ನಾಗರಾಜ್ ಅಂದು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲದೆ protest (ಕ್ಷಮಿಸಿ ವಾಟಾಳ್ ಅವ್ರೆ, ಆಂಗ್ಲ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸಿದಕ್ಕೆ) ಮಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಅದು `ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ' ಮೇರೆಗೆ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲು ತಮ್ಮ `Hotel Woodlands' ನಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು.

ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಅದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೯ಕ್ಕೆ. ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಒಂದು ನರಪಿಳ್ಳೆಯೂ ಇಲ್ಲ. The Hindu ವರದಿಗಾರ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಇದ್ದ, ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ಇಬ್ಬರು 10 ಅದು ಇದು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ, ಇತ್ತ ಮಾದ್ಯಮದವರು ಇಲ್ಲ, ವಾಟಾಳ್ ಪತ್ತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂತು ಇಂತೂ ವಾಟಾಳ್ PA ಬಂದ, ನಮಗೂ ರೇಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಕೋಪದ ಬಿಸಿ ವಾಟಾಳ್ ತಾಕಿದ್ದೇ ತಡ, ಎಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಏನೋ, ಬಂದರು. ಕನ್ನಡ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕನ ಅಳಲು ಕೇಳಲು ಅಂದು ಇದದ್ದು, ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಗಾರರು ಮಾತ್ರ.

ವಾಟಾಳ್ ಪುರಾಣ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದರು: ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 20,000 ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮೂತ್ರಾಲಯಗಳಿವೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 2,000 ಮಾತ್ರ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಒಂದು ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶುರು ಮಾಡಿದ ವಾಟಾಳ್ , ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅಂತ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ರಾಜಭವನದ ಮುಂದೆ ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ನನಗೋ ನಗಬೇಕೋ, ಅಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ.

ನಾನು ಎಷ್ಟು ಜನ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಲು, ಹೆಂಗೆ ಮಾಡ್ತೀರಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ವಾಟಾಳ್ ತಕ್ಷಣ `ಅಯ್ಯ, ಹೆಂಗೆ ಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ......' ಅಂತ ರಾಗ ತೆಗೆದಾಗಲೇ , ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯ್ತು. ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದರೆ, city page ನಲ್ಲಿ ಮಾರನೆ ದಿನ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಅದು with caricature ಬಂತು. ಮಾರನೆ ದಿನ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗೆ ಸ್ವತಹ ವಾಟಾಳ್ ನಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು, ನಾನು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಕೀಟಲೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದು ಕೊಂಡೆ, ಆದರೆ ಆ ಕರೆ ವಾಟಾಳ್ ದಾಗಿತ್ತು. ``ನಾನಮ್ಮ ವಾಟಾಳ್ ನಾಗರಾಜ್, ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. ನಂಗೆ caricature ತುಂಬ ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತು '' ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುವುದೇ !!!

ಇದಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆಗಿತ್ತು, ನಾನು ವಾಟಾಳ್ ಅವರ protest ದಿನಾಂಕ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಆಫಿಸ್ನಲ್ಲಿ, ಚೀಫ್ ಬಂದು ``ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ವಾಟಾಳ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೇಳಮ್ಮ,'' ಎಂದಾಗಲೇ, ನೆನಪಾಗಿದ್ದು. ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ವಾಟಾಳ್ , ``ಏನಮ್ಮ ಅವತ್ತು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂದಿದ್ರಿ, ನೀ ಇವತ್ತು ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರು,''.

ಅಂದು ಅವರ ಸಾಹಸ ಫಲ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ `ಕಾರ್ಯ'ದ ಮುನ್ನವೇ ಪೊಲೀಸರು ಅವರನ್ನು `Preventive measure' ಅಡಿ ಬಂದಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ನಂತರ ಬಿಡುಗಡೆಯೂ ಆಯಿತು. ಮುಂದೆ ಏನು ಅಂದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಮಹಾನುಭಾವ: ``ಬಾಟಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ, ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕಚೇರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ' ಅಂದರು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ, ನಾನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಲ್ಲಿ `contribute' ಮಾಡಲು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದರು.

ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ನಮ್ಮ ಚೀಫ್ ಅವರಿಗೆ ಅದರ ದಿನಾಂಕದ ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿಗೆ vataLOO ಪುರಾಣ ಸಂಪೂರ್ಣ!!!!!

ಮಕ್ಕಿ ಕಾ ಮಕ್ಕಿ

2009-06-04T09:00:00.000-07:00

ಈ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಪಂಡಿತನಿದ್ದನಂತೆ, ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಕರೆದು, ತಾನು ರಚಿಸಿದ ಗ್ರಂಥವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿ ಮಾಡು ಅಂದನಂತೆ. ಆ ಶಿಷ್ಯೋತ್ತಮನೋ, ಗುರುಗಳ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟ. ಕೆಲವು ಪುಟಗಳ ನಂತರ, ಒಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತಂತ್ತೆ. ಗುರುಗಳು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇಳಿಸಲು ಹೇಳಿದನ್ನು ಮನಗೊಂಡ ಅವನು, ಅಲ್ಲೇ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತಿದ್ದ ಸೊಳ್ಳೆ (ಅಂದರೆ ಮಕ್ಕಿ ಅಂತ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ), ಸಾಯಿಸಿ ತಾನು copy ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ. ಇದು ಮಕ್ಕಿ ಕ ಮಕ್ಕಿ ಕತೆ.
ನಮ್ಮ subeditors ಕೆಲವರು ಈ ಶಿಷ್ಯನ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಈ ಹಿಂದೆ `City Express' ಅಂತ Indian Express City supplement ಬರ್ತಾಇತ್ತು. ಪುಟ ಮೂರರಲ್ಲಿ `Right to know', ಅಂತ expert speak column ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಆ ದಿನದ ಪ್ರಮುಖ ಸುದ್ದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ expert opinion ತೊಗೊಂಡು ಮಾರನೆ ದಿನ ಈ ಕಾಲಂನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ದಿನ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪರಿಷತ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ strike ನಡಿತಾ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೋಬ್ಬಳು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಸರಾಂತ ಕಲಾವಿದನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆದು, file ಮಾಡಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾಲಂನಲ್ಲಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆದವರ photo ಕೂಡ ಹಾಕುತಿದ್ದೆವು (ಅದು ಜಾಗದ ಮೇಲು ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು, ಕಡಿಮೆ ಜಾಗವಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ photo ತೊಗತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. )
ಅಂದು ಕೂಡ ಕಾಪಿ ಬರೆದ reporter, ಕಾಪಿಯ ಕೆಳಗಡೆ, sub editors ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೆಂದು ``Let me know, if you need the picture,'' ಅಂತ ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡಿದಳು. ಮಾರನೆ ದಿನ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಅಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.!
ಸಾವಿರಾರು ಅಕ್ಷರ ಅಚ್ಚಾಗುವ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಅವಸರದ ಸಾಹಿತ್ಯ. ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಅಚ್ಚಾಗುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಹಬ್ಬದ ಅವಾಂತರಗಳು

2009-06-03T21:14:00.000-07:00

ನಾನು ಆಗಿನ್ನೂ Vijay Times ನಲ್ಲಿ trainee reporter ಆಗಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಹಬ್ಬದ ಎರಡನೇ ಆವೃತ್ತಿಯಾ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಮಾರಂಭ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜು ಆವರಣದಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನ ಜ್ಯೋತಿ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ ಧರ್ಮಸಿಂಗ್ ಹಾಗು ಆಗಷ್ಟೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದ S M ಕೃಷ್ಣ ಅವರು ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅತಿಥಿ PGR Sindhia ಇನ್ನು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಜೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಂತರ ಅವರು ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಮುಂಬಾಯಿಯ ವಿಮಾನ ಹತ್ತುವುದರಲಿದ್ದರು. ಈ ಮದ್ಯೆ ಕನ್ನಡ ಸಂಘಟನೆಗಳು `ಬೆಂಗಳೂರು ಹಬ್ಬ'ದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸಭಾಂಗಣದ ಹೊರಗಡೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅವಾಂತರಗಳ ನಡುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಿರೂಪಣೆ T V ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಕಲಾವಿದೆಯೊಬ್ಬಳು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗಿದ ನಂತರ, ನಿರೂಪಕಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದಳು. ತಮ್ಮೆಲ್ಲ busy schedule ಮದ್ಯೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಆಗಮಿಸಿ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದು ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲಾಯ್ತು. ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ, ನೂತನ `ರಾಜ್ಯಪಾಲ', ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ ನಂತರ, ನಿರುಪಕಿಯು ಸಚಿವ PGR Sindhia ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೂ ಸ್ವಾಗತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇನ್ನು ಆಗಮಿಸದ ಸಚಿವನಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಹೇಳಿದಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರು ಗುಸು-ಗುಸು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದ ಆಯೋಜಕರೊಬ್ಬರು, ನಿರುಪಕಿಯ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಬಂದು, ಸಚಿವರು ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ತಮ್ಮ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಲು ಹೋದ ನಿರುಪಕಿಯು ಆನಂತರ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ:

``ಕ್ಷಮಿಸಿ ಸಿಂದ್ಯಾರವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಲ್ಲ,''. !

ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಗುಸು-ಗುಸು ಮಾಡುತಿದ್ದ ಜನರು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಸಭಾಂಗಣದ ಹೊರಗೆ ಕೇಳಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ.

ಕಲಾಂ ಸಲಾಂ

2009-06-02T22:28:00.000-07:00

ಇದು ನಡೆದದ್ದು ೨೦೦೭ರಲ್ಲಿ. ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಡಾ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅವ್ರಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ `ಬಸವಶ್ರೀ' ಪುರಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಿಧಾನ ಸೌಧದ ಮುಂಬಾಗ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ್ನೂ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವ್ರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಸಂಜೆಯ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಾರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ಸಂಗೀತ ಕಟ್ಟಿಯವರು `ವಂದೇ ಮಾತರಂ' ಹಾಡಿದ್ದರು. ಹಾಡು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವೇದಿಕೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ, ಕಲಾಂ ಅವರು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರ ಸರನೆ ನಡೆದು ಬಂದು ಕಟ್ಟಿ ಅಂಡ್ ಟೀಂಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಕುಮಾರಣ್ಣ ಮಾತ್ರ, ಅದಕ್ಕೂ ತನಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ನಿಂತಲೇ ಇದ್ದರು.

ಆಗಿನ್ನೂ JD(S)-BJP ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರ್ಕಾರ, JD(S) 20 ತಿಂಗಳ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು, BJP ಅಧಿಕಾರ ಹಸ್ತಾಂತರದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಅದರ ಆಗು ಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಬರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕುಮಾರಣ್ಣನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಬರಬೇಕು ಅಂತ ನಮ್ಮ chief reporter ತಾಕಿತ್ತು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ, ಕೆಲವು ವರದಿಗಾರರೊಂದಿಗೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತೆ.

ಕಲಾಂ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳ autograph-photograph session ನಡಿತಾ ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹರ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಕಳಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆದರು, ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಮದ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಗುಂಪನ್ನು ನೋಡಿದ ಪೋಲಿಸೋಬ್ಬನು, ನಮಗೂ ಒಂದು ದಮಕಿ ಹಾಕಿದ. ನಾವು ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಎಂದದ್ದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಆತನಿಗೆ, ಎರಡು-ಮೂರೂ ಸರತಿ ಹೇಳಿದರು, ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಗಲಾಟೆ ಇದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನಿಗೆ Body language ನಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಣ ಅಂತ, ನನ್ನ ಕೈ ನಲ್ಲಿದ್ದ notepad ಮತ್ತು pen ಸ್ವಲ್ಪ style ಆಗಿ ತೋರಿಸಿದೆ (ನಾನು journalist ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತಲ್ವ !). ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅವನು, ನಾನು ಕಲಾಂ ಅವರ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಕೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಹಾಗು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನ ಸಹಾಯ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅಂದುಕೊಂಡ. ಕೋಪದಿಂದ , ವೇದಿಕೆ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾರಿ, ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಬೈದ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಅವನಿಗೆ, ನಾವು ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಅಂತ ಆಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತ್ತು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಹ್ಯಾಪನಾಗಿ ನಕ್ಕ.

ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೊಡಿ

2009-06-01T23:35:00.000-07:00

ಇದು ಸುಮಾರು ೫ ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಆಗಷ್ಟೇ, ನಾನು ಹೊಸದಾಗಿ Trainee reporter ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಚಾಳಿಯಂತೆ, ಹೊಸಬರಿಗೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಅನುದಿನವು ನಾನು ಕ್ಲಬ್ ಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ, ಇಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಸಂಘದ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನ, ಹೊಸ product ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ, ಇಲ್ಲ ಮರಿ ಪುಡಾರಿಗಳ ಬೇಡದ ಪ್ರೆಸ್ ಮೀಟ್ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತಿತ್ತು (ಈಗಲೂ ಇರುತ್ತವೆ). ಅಂತಹ ಪ್ರೆಸ್ ಮೀಟ್ ಗಳಿಗೆ, ಬರುವ ನನ್ನಂತಹ ಮರಿ ವರದಿಗಾರರು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೊಡಲು ಎರಡು ನಿಮಿಷ late ಆದರು ಸಾಕು, ಜೋರು ಮಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹಂಗೆ ಜೋರು ಮಾಡಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸ್ತ ಇತ್ತು, ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಂಗೆ ಜೋರು ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದರೆ, ಉತ್ತಮ ವರದಿಗಾರರ ಲಕ್ಷಣ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅಂತಹ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತ ಇದ್ದೆ.

ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಂದು, ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಜನರು ಕಿಕಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ್ದರು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆದರು ಯಾರು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ತಂದು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇಂತ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ `ಎಲ್ರಿ ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್' ಅಂತ. ಹಂಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದಂತೆ, ಹತ್ತಾರು ದನಿಗಳು, ಅವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ವರದಿಗಾರರದಾಗಿತ್ತು. ಶ್ಚ್, ಸುಮ್ಮನಿರು ಅಂದರು. ಕೆಲ್ವೂಬ್ಬರು ಗೊಣಗಿ ಕೊಂಡರು. ನನಗೋ ತಬ್ಬಿಬ್ಬು, ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಯಾವುದೋ ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರನೀಯದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರೆಸ್ ಮೀಟ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಹಿರಿಯ ವರದಿಗಾರರು ಬಂದು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಪ್ರೆಸ್ note ತರೋಲ್ಲ, ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ವದರುತ್ತಾರೆ, ನಾವು ಅದನ್ನೇ ಬರಿತೀವಿ. ಮಾರನೆ ದಿನ, ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ, ನಾವು ಹಂಗೆ ಹೇಳೇ ಇಲ್ಲ, ಮಾದ್ಯಮದವರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಅಂತಾರೆ. To be on the safer side, ಅವರು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೊಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ.

ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ, ನಾನು ಪ್ರೆಸ್ ನೋಟ್ ಕೇಳಿ, ಜೋರು ಮಾಡುವ ಅಸೆ ಬಿಟ್ಟು biTTE

ಬರಿಯುವ ಮುನ್ನ

2009-06-01T23:23:00.000-07:00

ಆತ್ಮಿಯರೇ,

ಬರಿಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟುಇದ್ದರು ಸೋಮಾರಿತನದ ನೆಂಟು, ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ತುಂಬ ಲೇಟಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿದೆ.
ನನ್ನ `ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರವರ, ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ, ಅದು, ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚು ಮಾಡಲು ಅನರ್ಹವಾದ ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ಬರಿಯಲಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಕಾಲ್ಪನಿಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಕತೆ-ಕಾದಂಬರಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇದು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮದ್ಯ ಪುಟದ Editorial ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಬರಿಯಲಿಕ್ಕೊಂದು ನೆಪ ಅಷ್ಟೆ!

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ಸಲಹೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ.

ನಿಮ್ಮ
ಅಶ್ವಿನಿ